Αναπαραγωγή, αποδράσεις, αξιοθέατα, εκδρομές, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας με βάση δημοσιεύσεις από τα μ.μ.ε.

Εθνικός Κήπος


Κήπων εγκώμιο / Σχίζας Γιάννης / Του Γιάννη Σχίζα. Ο διάσημος Αμερικανός συγγραφέας Χένρι Μίλλερ, «θαμώνας» της χώρας μας στα 1939, αξιοποιούσε την ευκαιρία της επινόησης του air condition για να χαρακτηρίσει την πατρίδα του ως «κλιματιζόμενο εφιάλτη»... Ο ίδιος συγγραφέας, προερχόμενος από μια χώρα με απέραντη φύση και γιγαντιαία πάρκα, αναφερόταν στον «δικό μας» Εθνικό Κήπο με τα καλύτερα λόγια: «...Είναι η πεμπτουσία ενός πάρκου, η αίσθηση που δημιουργείται όταν μερικές φορές κάποιος, κοιτάζοντας έναν πίνακα ζωγραφικής, ονειρεύεται να βρεθεί σε ένα μέρος φανταστικό, τόσο όμορφο που δεν υπάρχει πουθενά» (εφημερίδα "Free Sunday", τεύχος 155).

Από το ρεπορτάζ της ίδιας εφημερίδας μαθαίνουμε ότι ο Εθνικός Κήπος προβλεπόταν το 1836 να κατέχει έκταση 500 στρεμμάτων. Όμως κι αυτός υπέκυψε στη νεοελληνική μιζέρια, που εγκλημάτησε εναντίον τού πολεοδομικού μέλλοντος της Αθήνας ακυρώνοντας το σχέδιο των Κλεάνθη - Σάουμπερτ, με την «παριζιάνικη» ευρύτητα ελεύθερων χώρων και κυκλοφοριακών αγωγών. Έτσι περιορίστηκε στην έκταση των 155 στρεμμάτων και, ακόμη χειρότερα, περιορίστηκε από ποιοτική άποψη, καθώς μια μελέτη διαχείρισής του από τον δήμο το 2015 έδειξε ότι ο βοτανικός πλούτος του μειώθηκε 40% περίπου σε σχέση με το 1981...
Ο Εθνικός Κήπος είναι στην καρδιά της πρωτεύουσας. Οι πρωτεύουσες, και όχι μόνο, πρέπει να είναι πλουραλιστικές, να εμπεριέχουν τις μεγαλύτερες δυνατόν χρήσεις στη μικρότερη δυνατή απόσταση. Όμως αυτό δεν σημαίνει χωροταξικό τουρλουμπούκι ή τοποθέτηση χρήσεων στο μίξερ με στόχο την παραγωγή αστικών πολτών. Γράφω αυτά έχοντας κατά νου τους προσανατολισμούς της δημοτικής αρχής για την ανάμειξη του συγκεκριμένου ιστορικού χώρου με τη λειτουργία υπαίθριας γκαλερί. Αν στην τυπική λογική ένα και ένα κάνουν δύο, στη διαλεκτική της ζωής ένα και ένα μπορεί να σημαίνουν μηδέν ή και κάτι χειρότερο.
Η άνοιξη μας φέρνει στην ύπαιθρο πιο συχνά, η Καθαρή Δευτέρα μας ανοίγει αισθητικούς ορίζοντες και υποδαυλίζει μνήμες από ένα περιαστικό τοπίο μεγαλύτερης «ανοικτότητας». Κι ακόμη μας φέρνει μια ιδέα δηλωτική άλλης ποιότητας ζωής, όπως είναι η εγγύτητα φύσης και πόλης...
Η Αθήνα διαθέτει τον καλύτερο και εγγύτερο όλων των ευρωπαϊκών πρωτευουσών χώρο αναψυχής, όπου λόγω μεγέθους οι πολιτιστικές χρήσεις συνυπάρχουν αρμονικά με τη φύση. Κι αυτός είναι ο χώρος των παλιών βασιλικών ανακτόρων του Τατοΐου. Από ένα άρθρο του Κώστα Πλιάκου στο CNN Ελλάς μαθαίνουμε ότι υπάρχουν 8 μελέτες για την ανάπλαση του χώρου, που αναμένουν εναγωνίως χρηματοδότηση.
Στο μεταξύ τι γίνεται; Στο μεταξύ, οι πολίτες «χρηματοδοτούν» ενεργειοβόρες και χρονοβόρες εξόδους σε μια απώτερη φύση από το όλο και πιο ισχνό βαλάντιό τους...

Καλαθοπλεχτική και τουρισμός του Γιάννη Σιώτου

Του Γιάννη Σιώτου
Η τουριστική βιομηχανία αυτή τη στιγμή είναι ο πλέον δυναμικός τομέας της ελληνικής οικονομίας. Οι διθύραμβοι για τα ρεκόρ των τουριστών, όμως, δεν μπορούν να διασκεδάσουν τον προβληματισμό που προκαλεί η διαπίστωση ότι η αύξηση του βαθμού εξάρτησης της χώρας από τα εκατομμύρια των επισκεπτών - τουριστών. Η αλήθεια είναι, ότι με τους σημερινούς όρους που έχουν επιβληθεί στον ελληνικό τουρισμό, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση από τα καπρίτσια εκείνων που επηρεάζουν τις τουριστικές ροές: των πολυθενικών του τουρισμού, αλλά και των κυβερνήσεων των χωρών από τις οποίες προέρχεται ο μεγαλύτερος όγκος των τουριστών. Για να κατανοήσει κανείς τις επιπτώσεις, δεν έχει παρά να σκεφτεί ότι οι μεν πολυεθνικές του τουρισμού έχουν πλέον τη δυνατότητα να καθορίσουν -και ενίοτε να επιβάλουν- τους οικονομικούς όρους, ενώ οι κυβερνήσεις σίγουρα μπορούν να επηρεάσουν τις ροές. Για παράδειγμα, μία ταξιδιωτική οδηγία μπορεί να εξελιχθεί σε τουρνικιέ για τον ελληνικό τουρισμό.

Ένας αρχιτέκτονας στη Σπάρτη του 2016

Ενας αρχιτέκτονας στη Σπάρτη του 2016
Μπελαβίλας Νίκος
Δεν υπάρχει παιδί του δημοτικού σχολείου που να μην γνωρίζει την ιστορία της Σπάρτης και του βασιλέα της Λεωνίδα, της πόλης καταμεσής του κάμπου με τις ελιές και τις πορτοκαλιές, με τον Ταΰγετο και τον Ευρώτα δίπλα της. Παρ' ότι, όμως, την αρχαία ιστορία της Σπάρτης λίγο - πολύ τη μάθαμε όλοι στο σχολείο, λίγοι από όσους διαβάζουν αυτό το άρθρο είδαν ποτέ τους τα ερείπια των ναών, του θεάτρου, τον αρχαιολογικό χώρο στον βόρειο λόφο της πόλης ή επισκέφθηκαν τα μουσεία της. Ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν τι συνέβη στη Λακωνία, στους χιλιάδες χρόνους που μεσολάβησαν, από τους Περσικούς και τον Πελοποννησιακό Πόλεμο ώς τη σύγχρονη εποχή. Συμβαίνει εδώ ό,τι κι αλλού, με την ιστορία του τόπου μας, ωσάν οι πόλεις να εκτοξεύτηκαν από τον χρυσό αιώνα της αρχαιότητάς τους στον 21ο αιώνα, χωρίς στο μεταξύ να υπήρξε οτιδήποτε άξιο λόγου.

Η νέα Σπάρτη, αυτή που βλέπουμε σήμερα, δημιούργημα της αρχαιολατρίας και του εκσυγχρονιστικού πνεύματος των Βαυαρών, αναπτύχθηκε μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Ο κοντινός της ρημαγμένος Μυστράς, δημιούργημα της φράγκικης κατάκτησης του Μωριά, της παρακμής του Βυζαντίου και της μακράς οθωμανικής περιόδου, σταδιακά εγκαταλείφθηκε για να μετατραπεί σε σημαντικό αρχαιολογικό χώρο, με λαμπρή τη βυζαντινή ταυτότητα των δύο αιώνων της ιστορίας του, αλλά επιμελώς σκιασμένη την αρχική φράγκικη περίοδό του, όπως και τη μεταγενέστερη των πέντε αιώνων που ακολούθησαν υπό τουρκική και βενετσιάνικη κυριαρχία. Άλλη μία ελληνική συνήθεια∙ η επί δύο αιώνες εθνοκάθαρση των ελληνικών αρχαιοτήτων από τις επιβλαβείς ξένες τους προσμείξεις. Πρακτική η οποία ευτυχώς υποχωρεί. Η ίδια η Σπάρτη δεν διαθέτει ούτε εκείνη την εικονοποιημένη, ελκυστική για μικρούς και μεγάλους, ιστορία των αναστηλωμένων παλατιών, οχυρώσεων και εκκλησιών του Μυστρά.

Οι ευρείς δρόμοι, οι πλατείες του νεοκλασικού της σχεδίου, τα λαϊκά ή τα πιο περίτεχνα αστικά αλλά επαρχιακά σπίτια, τα μαγαζιά, τα ξενοδοχεία του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, οι πολυκατοικίες της μεταπολεμικής εποχής διαμορφώνουν το σημερινό αστικό τοπίο. Ο κεντρικός δρόμος, άλλοτε σχεδιασμένος ως βουλεβάρτο, πνιγμένος τώρα από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, και η κεντρική πλατεία με τις τοξωτές πλευρικές της στοές, είναι ό,τι πιο συμπαθητικό μπορεί να βρει κανείς σουλατσάροντας στο κέντρο της σύγχρονης Σπάρτης. Κάπως κρυμμένα από το κέντρο, όχι για τα μάτια των περαστικών, αλλά για αυτούς που τα αναζητούν και δεν βολεύονται με εύκολες αφηγήσεις, βρίσκονται δύο καλά μουσεία, το μικρό παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης, του 1874-76, και το μουσείο της Ελιάς, που ιδρύθηκε το 2003 στο κτήριο της παλαιάς Ηλεκτρικής Εταιρείας.

Στην είσοδο της πόλης, πίσω από τον λόφο με τις αρχαιότητες, αρκετά κοντά στο ποτάμι, ορθώνεται ένα ερείπιο. Ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο, σε μια απλωσιά τριγυρισμένη από τις ανασκαφές, τους ελαιώνες αλλά και από τις γιγαντιαίες πινακίδες των μαγαζιών του εθνικού δρόμου.

Συνεχίζοντας το παιχνίδι της άγνοιας και της γνώσης, είναι σίγουρο ότι λίγοι από τους αναγνώστες γνωρίζουν το όνομα του αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτου, που έκτισε αυτό το κτήριο το 1959. O Ζενέτος έχτισε στα χρόνια του '60 και του '70 πολλά εργοστάσια. Ήταν ένας πρωτοποριακός τεχνικός νους, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Χρειάστηκε να περάσει μισός αιώνας για να γίνουν γνωστά οι σπουδαίες ιδέες και τα έργα του, όπως η "ηλεκτρονική πολεοδομία" του 1962 ή το "στρογγυλό σχολείο" του 1972-4 στο Μπραχάμι. Ένας φωτισμένος αρχιτέκτονας, που η σκέψη του προηγείτο κατά μία εποχή της εποχής του. Αυτός λοιπόν ο αρχιτέκτονας σχεδίασε μεταξύ άλλων σχεδόν όλες τις βιομηχανικές μονάδες της εταιρείας Φιξ στην Ελλάδα, το κεντρικό συγκρότημα της λεωφόρου Συγγρού στην Αθήνα αλλά και το μικρό άγνωστο ερείπιο της Σπάρτης. Ήταν ένα εργοστάσιο της ΧΥΜΟΦΙΞ, επεξεργασίας της αγροτικής παραγωγής των πορτοκαλιών του κάμπου της Λακωνίας. Τα χρόνια πέρασαν και το εργοστάσιο έκλεισε.

Από τα τέλη της δεκαετίας του '90, στη Σπάρτη ξεκίνησε η προσπάθεια για να κτιστεί το νέο αρχαιολογικό της μουσείο. Η τοπική κοινωνία κατέληξε να επιλέξει για τη χωροθέτησή του, εκείνη την αλάνα, σε άμεση σχέση με τις ανασκαφές αλλά και με τον Ευρώτα, στο έμπα της πόλης. Οι αρχαιολόγοι και οι αρχιτέκτονες πρότειναν -και πολύ καλά έκαναν- να μην εξαφανιστεί το βιομηχανικό κτήριο του Ζενέτου αλλά να ενταχθεί στο νέο μουσείο. Ό,τι κάνει όλος ο πολιτισμένος κόσμος. Το υπουργείο Πολιτισμού δέχθηκε την πρόταση και η Περιφέρεια Πελοποννήσου ανέλαβε να κατασκευάσει το έργο. Ώς εδώ τα πράγματα έβαιναν ομαλά. Ώσπου η διοίκηση της περιφέρειας, προ oλίγων μηνών, έκρινε ότι το διατηρητέο βιομηχανικό κτήριο ενοχλούσε την ανέγερση του νέου μουσείου. Δεν ενοχλούσε τους ειδικούς, τους τοπικούς αρχιτέκτονες που χρόνια αγωνίζονται για την κατασκευή του μουσείου, ούτε την αρχαιολογική υπηρεσία, η οποία το ανακήρυξε διατηρητέο τεχνικό μνημείο της νεώτερης εποχής, ενοχλούσε όμως την περιφερειακή πολιτική ηγεσία. Οι λόγοι είναι ακατανόητοι. Έχουν πιθανόν σχέση με τις ιδεοληψίες σύμφωνα με τις οποίες ό,τι άλλο εκτός του (σύγχρονου) ανδριάντα του Λεωνίδα δεν αναγνωρίζεται εύκολα ως ιστορικό μνημείο. Ωσάν ο κύκλος των μνημείων να τελειώνει με τα αρχαία μάρμαρα, τις απομιμήσεις τους, άντε και την πορφύρα των Παλαιολόγων.

Ίσως να είναι τα ήθη των εύκολων εργολαβιών, καθώς η προσεκτική αποκατάσταση ενός διατηρητέου κτηρίου θεωρείται μπελάς στην πιάτσα, συγκρινόμενη με την ευκολία και τη χρυσή κερδοφορία των χιλιάδων κυβικών μέτρων εκσκαφών και κατασκευών μπετόν - αρμέ που εξασφαλίζει ένα νέο μεγάλο κτήριο.

Η Περιφέρεια Πελοποννήσου ζήτησε από το υπουργείο Πολιτισμού να αποχαρακτηρίσει το μικρό εργοστάσιο και να το κατεδαφίσει, αλλιώς δεν χτίζει το μουσείο! Τα δύο κορυφαία συμβούλια μνημείων, το ΚΑΣ και το ΚΣΝΜ, απάντησαν. Το βιομηχανικό κτήριο του Ζενέτου είναι και παραμένει διατηρητέο μνημείο. Το αρχαιολογικό μουσείο μπορεί να χτιστεί συνδυάζοντας όλη τη στρωματογραφία της σπαρτιάτικης ιστορίας, την αρχαιότητα και τον μεσαίωνα, το τοπίο των παραγωγικών καλλιεργειών της ελιάς και των εσπεριδοειδών, του ποταμού, τη νεοκλασική Σπάρτη και τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση, τη σύγχρονη πόλη του 21ου αιώνα. Ένα καλό μάθημα ιστορίας απέναντι σε ανιστόρητες ιδεοληψίες. Αλλά και μια ενδιαφέρουσα πρόταση για το μέλλον της όμορφης επαρχιακής πόλης, η οποία αναζητά την ταυτότητά της αιωρούμενη στο τεράστιο ιστορικό κενό, μεταξύ της εποχής του Λεωνίδα και του 2016. Καλή χρονιά!
*Ο Νίκος Μπελαβίλας διδάσκει πολεοδομία και ιστορία της πόλης στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχ. ΕΜΠ

Μεταβάσεις στον τόπο και στον χρόνο / Owl Art Space / Θέσπιδος 10, Ακρόπολη, ώρες λειτουργίας: 17.30-20.30 καθημερινά εκτός Τετάρτης, Σάββατο/Κυριακή:14.30-18.30

Η πόλη έχει τη δική της ιστορία της Λήδας Καζαντζάκη 09.12.2015
Καζαντζάκη Λήδα
Η ιστορία της πόλης μας καθορίζει και την πορεία της ζωής μας. Είτε το θέλουμε είτε όχι. Το βλέπουμε στην Αθήνα αλλά και στους δορυφόρους-αντίγραφά της στους διάφορους νομούς της χώρας. Το νιώθουμε όσοι την αντιμετωπίζουμε ως πολίτες της και όχι ως περιστασιακοί επισκέπτες της, οι λίγοι, είναι αλήθεια, που την περιδιαβαίνουμε ακόμα προσπαθώντας με δυσκολία να αναπλάσουμε τις εικόνες από τα παιδικά, τα εφηβικά, τα νεανικά μας χρόνια. Πλανημένοι πλάνητες μέσα στον ίδιο μας τον τόπο, αδυνατούμε να πληρώσουμε τα κενά της μνήμης που δημιουργούν συνειδητά, πιστεύω, οι εκάστοτε μεταπράτες και μεταποιητές του άλλοτε κλεινού άστεως από το τέλος του 2ου Μεγάλου Πολέμου και ένθεν, που το αγοράζουν και το πουλούν λες και πρόκειται για δικό τους εμπόρευμα. Τα ίχνη της διάλυσης καθρεφτίζονται όχι μόνο στον μοναδικά -σε πανευρωπαϊκή κλίμακα- κακοποιημένο ιστορικό ιστό του σώματος της πόλης αλλά και στον κοινωνικό της ιστό και στη χείριστη έως ανύπαρκτη σχέση μας με τον χώρο που μας περιβάλλει και εκτείνεται από τα κατεστραμμένα δημόσια και ιδιωτικά κτήρια μέχρι τον εκχωρημένο εν λευκώ Εθνικό Κήπο από την Αρχή του Δήμου Αθηναίων στον μεγαλοεπιχειρηματία-συλλέκτη Δημήτρη Δασκαλόπουλο, ιδρυτή του πολιτιστικού Οργανισμού "Νέον".
Η έκθεση που επιμελούνται και στην οποία συμμετέχουν οι εικαστικοί καλλιτέχνες Αλεξάνδρα Νασιούλα και Άγγελος Σκούρτης στον χώρο τέχνης Owl Art Space στις παρυφές της Ακρόπολης έχει ως θέμα της αυτές ακριβώς τις «Μεταβάσεις στον τόπο και στον χρόνο» του ιστορικού κέντρου της Αθήνας που θέλουν να παρεμποδίσουν οι κρατούντες τα ηνία της. Πρόκειται για την προβολή της τεκμηρίωσης μιας σειράς δράσεων που βρίσκονται εν εξελίξει και αφορούν αυτήν καθαυτή τη σχέση μας με την ιστορία της πόλης, τη μνήμη της και τον επαναπροσδιορισμό μας με αυτήν.
Στιγμιότυπα από βίντεο καταγράφουν με δυναμικές κινήσεις του σώματος το συμβάν της «Γέννησης», στην πηγή της, στο αρχαίο υδραγωγείο του Ηρωδείου, δείχνουν ανθρώπους που δένονται με τις γνωστές ερυθρόλευκες ταινίες μπροστά στη λεγόμενη φυλακή του Σωκράτη και διαλέγονται για την έννοια της φύλαξης, διαδηλωτές που στέκονται κάτω από τον Ιερό Βράχο και καλύπτονται μέχρι το λαιμό από τα τεράστια, γραμμένα σαν ποιήματα χαρτιά. Ο κόκκινος μίτος της Αριάδνης απλώνεται πάνω στους πέτρινους τοίχους ως μια αχνή λωρίδα από σπρέι που κρύβει το πρόσωπο του θεατή-δράστη. Οι γκροτέσκες αναπαραγωγές αρχαίων προτομών των τουριστικών μαγαζιών της Αδριανού και της Πανδρόσου προβάλλονται παράλληλα με τις τρομαχτικές φιγούρες του αδέκαστου κριτή της ανθρώπινης βαρβαρότητας Φρανσίσκο Γκόγια. Η χυδαία, γραφική, αρχαιόπληκτη και άκρως εμπορική αντίληψη της Ιστορίας ανατρέπεται μέσα από τη διερεύνησή της ως διηνεκούς ζητήματος στον σημερινό τόπο και στον σημερινό χρόνο που όλους μάς αφορά.
«Μεταβάσεις, Τόπος-Χρόνος», Owl Art Space, Θέσπιδος 10, Ακρόπολη, ώρες λειτουργίας: 17.30-20.30 καθημερινά εκτός Τετάρτης, Σάββατο/Κυριακή:14.30-18.30

Πρόσφυγες - Μυτιλήνη

"Αυτό που βλέπεις εδώ είναι ο πόλεμος, φίλε μου" "Αυτό που βλέπεις εδώ είναι ο πόλεμος, φίλε μου"
Ραπανάκης Σπύρος 09.11.2015
Αποστολή στη Λέσβο
Του ΣΠΥΡΟΥ ΡΑΠΑΝΑΚΗ
  Το προσφυγικό δεν είναι ούτε εικόνες, ούτε περιγραφές. Είναι μια ωμή πραγματικότητα. Η λύση δεν θα έρθει μόνο από τις καλές προθέσεις, αλλά από τις πράξεις. Όσο η Ευρώπη κλείνει τα μάτια και υπολογίζει αριθμούς, κέρδη και κόστος, όσο οι φράχτες υψώνονται, η τραγωδία θα μεγαλώνει. Φτάνει μια μέρα στη Λέσβο για να πειστείς.
"Αυτό που βλέπεις εδώ είναι ο πόλεμος, φίλε μου"... Τα λόγια του Χαμίτ, ενός 26χρονου Σύρου, μηχανικού υπολογιστών από τη Δαμασκό, καθώς περπατάμε μαζί στο κέντρο φιλοξενίας στο Καρά Τεπέ, λίγο έξω από το λιμάνι της Μυτιλήνης. Δεν θα υπήρχε καλύτερος τρόπος να περιγράψει κανείς την κατάσταση στη Λέσβο, το νησί της νέας προσφυγιάς. Η πόρτα για τον "παράδεισο" της Ευρώπης για χιλιάδες πρόσφυγες, μα την ίδια στιγμή ο δρόμος του θανάτου για πολλούς που δεν προλαβαίνουν να πατήσουν την ακτή και χάνονται, ολοένα και πιο συχνά, στα νερά του Αιγαίου.

Οι 10 πιο όμορφοι πεζόδρομοι της Αθήνας, για υπαίθρια ποτάκια!

Σε ολόκληρη την Αθήνα θα βρείτε όμορφα πλακόστρωτα στενά, όπου η φασαρία από τα αυτοκίνητα μοιάζει μακρινός εφιάλτης. Με νικητή -κατά κράτος- το κέντρο της Αθήνας, το clickatlife.gr σας παρουσιάζει τους πεζόδρομους που αξίζει να περπατήσετε και να πιείτε το ποτό σας, τώρα που το καλοκαίρι μας χτύπησε την πόρτα.

Πανόρμου
Ο πεζόδρομος της Αλέξη Παυλή στην Πανόρμου κρατά μια πρωταγωνιστική θέση στη νυχτερινή ζωή της πόλης. Μικρός αλλά θαυματουργός, κάνει τους θαμώνες των παρακείμενων bars μια παρέα και προτείνει νόστιμα στέκια για ποτό. Ειδικά τώρα που άνοιξαν και οι ταράτσες, σίγουρα θα βρείτε ένα στέκι για το ποτό σας, όπως το Santa Botella, το Alegria και το πολύχρωμο Μπραφ.
Χάρητος
Αν και η νυχτερινή ζωή του Κολωνακίου πέρασε από 40 κύματα τελευταία, σήμερα έχει επανέλθει δυναμικά. Μέσα σε όλα, ο γνωστός πεζόδρομος της Χάρητος «ξανάνιωσε» και προτείνει μερικές αξιόλογες ιδέες για το ποτάκι σας. Δοκιμάστε ένα cocktail στο Argo bar, χορέψτε με κέφι στο Baila, πιείτε τα κρασάκια σας στο Para Siempre και αράξτε ακούγοντας jazz και soul στο Musa.
Χαλάνδρι
Το Χαλάνδρι διαθέτει αρκετά πεζοδρομημένα στενάκια στα οποία περπατώντας, θα ξετρυπώσετε ωραία μπαράκια, μικρά ή μεγαλύτερα. Στους διπλανούς πεζόδρομους της Ηρακλείου και της Θουκυδίδου θα βρείτε όμορφα στέκια, όπως το El Rey Alo Bar, το 9Βήτα, το Avant Garde, τη Μαϊμού, το Corte bar, αλλά και το Mona's για πιο... Νew York style καταστάσεις. Στον πεζόδρομο της Χαϊμαντά επίσης, θα βρείτε διάσπαρτα μπαράκια όπως το Unplugged, το Sun Telmo και στον κάθετο της Πλάτωνος το Theory με τον όμορφο κηπάκο του. Βολτάρετε με την παρέα και καθίστε σε όποιο σας γεμίζει το μάτι ή ταιριάζει στο δικό σας στιλ. Σίγουρα θα τα βρείτε όλα εδώ.
Κουκάκι
Οι δύο παράλληλοι πεζόδρομοι στο Κουκάκι, αυτός της Γεωργίου Ολυμπίου και αυτός της Δράκου, έχουν γεμίσει τα τελευταία χρόνια με καφενεία, φαγάδικα, ρακάδικα και μπαράκια. Στην Γ. Ολυμπίου θα βρείτε το Σπιρτόκουτο όπου θα γίνετε μια παρέα με τους θαμώνες του, το συνεργατικό Παγκάκι με χαμηλές τιμές και προϊόντα από έλληνες μικροπαραγωγούς, το διαχρονικό Κουκί με τη νόστιμη τοστάδα του και τον Κηφήνα για ρακή και μεζεδάκια. Στον πεζόδρομο της Δράκου θα βρείτε την Σβούρα για έθνικ ακούσματα και τη Βύνη για παντός είδους μπύρα, ενώ λίγο παραπάνω στην οδό Φαλήρου, ένα κομμάτι της έχει μεγάλο πεζοδρόμιο και συγκεντρώνει 2-3 ωραία μπαράκια, όπως τον Μπαμπά και το Συγγρουόμενο και πολύ πολύ κόσμο κάθε μέρα.

Ο αρχαιολογικός χώρος του Οβριοκάστρου Κερατέας

«Ο αρχαιολογικός χώρος του Οβριοκάστρου Κερατέας»
Πρόκειται για ένα βιβλίο 140 σελίδων, που εκδόθηκε το 2007 από τον Δήμο Κερατέας και τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ανατ. Αττικής.
Ο δήμαρχος Κερατέας, Σταύρος Ιατρού, στον πρόλογο γράφει, μεταξύ άλλων, ότι η έκδοσή του έχει έναν μοναδικό στόχο, πρωτοφανή ίσως στα ελληνικά αλλά και στα παγκόσμια εκδοτικά χρονικά: Να υπερασπίσει τον τόπο στον οποίο αναφέρεται, έναν σημαντικό αρχαιολογικό χώρο της αττικής γης, ώστε να μη μετατραπεί σε μια τεράστια χωματερή, ή πιο κομψά σε Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ).
Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, από την 11η Δεκεμβρίου 2010, που είχαμε μια βάρβαρη εισβολή των ΜΑΤ και της Αστυνομίας στην Κερατέα, με μάχες, δακρυγόνα, χημικά συλλήψεις, άγριους ξυλοδαρμούς, οδοφράγματα, μολότοφ και τη διαρκή αντίσταση 30 μέρες και πλέον των κατοίκων, δίνουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό.
Στα περιεχόμενα του βιβλίου υπάρχουν:
* Ενα σπάνιο περιηγητικό κείμενο για το Οβριόκαστρο του πεζοπόρου συγγραφέα αττικολάτρη Δημήτρη Χατζόπουλου (είχε 17 ψευδώνυμα, μεταξύ των οποίων Πεζοπόρος, Μποέμ κ.ά.), που δημοσιεύτηκε στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας Εμπρός.
* Τρεις αρχαιολογικές μελέτες για την περιοχή από διαπρεπείς αρχαιολόγους, τον Αμερικανό Ευγένιο Βάντερπουλ (1906-1984), τον Ευάγγελο Κακαβογιάννη (τέως δ/ντή Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων του ΥΠΠΟ), την Ολγα Κακαβογιάννη και τον Γερμανό Χανς Λόμαν.
Ο Ευγένιος Βάντερπουλ (1906-1989) ασχολήθηκε συστηματικά με την αρχαιολογία της Αττικής, ιδιαίτερα με τις ανασκαφές της αρχαίας ελληνικής Αγοράς της Αθήνας. Είναι πατέρας της Λίζας Εβερτ, μελέτησε το Οβριόκαστρο και δημοσίευσε τη σχετική του έρευνα το 1975. Ο Δήμος Κερατέας τού έχει αφιερώσει μία οδό προς τιμήν του.

Αρχαία Σικυώνα

Αποψη του θεάτρου της αρχαίας Σικυώνας πριν από την ανασκαφή
Είχε αναπτύξει την αρχιτεκτονική από την αρχαϊκή εποχή, είχε φημισμένους ζωγράφους και γλύπτες (όπως ο Λύσιππος) και γενικώς ένα περιβάλλον ακτινοβόλου καλλιτεχνικής παραγωγής και δημιουργίας, «που θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με το αντίστοιχο της Αθήνας», όπως είπε ο έφορος αρχαιοτήτων Κορινθίας Κωνσταντίνος Κίσσας. Ο κ. Κίσσας, που διενεργεί ανασκαφή στο αρχαίο θέατρο, μίλησε στη Σικυώνα για το μοναδικό αυτό οικοδόμημα, σε μια εκδήλωση με εξαιρετική επιτυχία.
Οπως τόνισε ο κ. Κίσσας, «το θέατρο είναι το καλύτερα και πληρέστερα διατηρημένο μνημείο και ουσιαστικά το μοναδικό που μπορεί καλύτερα να δείξει το μέγεθος και την ακμή τής επί πολλούς αιώνες εύρωστης Σικυώνας. Είναι το εμβληματικότερο μνημείο και μπορεί να συγκριθεί με αυτό της Επιδαύρου σε αρχιτεκτονικό σχέδιο, διαστάσεις, χωρητικότητα, ακουστική, κατασκευή».

Ηλίας Καζάν


Του ΓΙΑΝΝΗ Ε. ΣΤΑΜΟΥ
Το 2000 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου τίμησε τον Ηλία Καζάν με ένα Οσκαρ για τη συνολική προσφορά του στην 7η Τέχνη. Ο μεγάλος σκηνοθέτης ανέβαινε τα σκαλιά με το στρωμένο κόκκινο χαλί και τη στιγμή που είθισται ο τιμώμενος να γνωρίζει την αποθέωση, αρκετοί αποφάσισαν να μη σηκωθούν από τη θέση τους, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την απαξίωσή τους στο πρόσωπό του, αρνούμενοι να ξεχάσουν μια ιστορία προδοσίας που χρονολογεί σήμερα περισσότερο από μισό αιώνα.

Μια σκηνή αποθέωσης και σιωπηρής κατακραυγής. Μια εικόνα χαρακτηριστική για το δημιουργό και άνθρωπο Ηλία Καζάν. Τον τεράστιο σκηνοθέτη, η καριέρα του οποίου στιγματίστηκε από τη συνεργασία του με την επιτροπή αντιαμερικανικών υποθέσεων.

Ελευσίνια μυστήρια

ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ
Tα Ελευσίνια Μυστήρια αποτελούσαν μία λατρεία που σχετιζόταν με τη θεά Δήμητρα και την κόρη της Περσεφόνη. Επειδή, σύμφωνα με το μύθο, η θεά ξαναβρήκε στην Ελευσίνα την κόρη της ύστερα από την αρπαγή της από τον Πλούτωνα, οι λατρευτικές τελετές διαδραματίζονταν εκεί. Παρόλο που τελούνταν και παλαιότερα, απέκτησαν ξεχωριστή θέση στη θρησκευτική ζωή της Aθήνας κατά την Κλασική περίοδο.

Mολονότι για τα Mυστήρια υπάρχουν πολλές αναφορές στους αρχαίους συγγραφείς, στις επιγραφές, στις προσωπογραφίες των ιερέων αλλά και στις αναπαραστάσεις της τέχνης, η ακριβής ανασύσταση της τελετής και του φιλοσοφικού της υπόβαθρου είναι πολύ δύσκολη. Η βασική αιτία γι’ αυτό είναι η τήρηση μυστικότητας γύρω από τα όσα διαδραματίζονταν, αφού οι μυημένοι δεσμεύονταν να μην τα κοινολογήσουν.

Αρχαία Αγορά

Τα υφασμάτινα σκιάδια, που ήταν στη βορειοδυτική γωνία της Αρχαίας Αγοράς κατά τα κλασικά και ελληνιστικά χρόνια, είναι πιθανόν να αποτελούσαν ένα είδος face control, προκειμένου να ελέγχεται η είσοδος σε όσους έμπαιναν στην Αγορά για να ψηφίσουν.

Ηταν δηλαδή ένας μηχανισμός ελέγχου ώστε να μην ψηφίζουν δύο φορές σε περιπτώσεις οστρακισμών. Αυτό θεωρεί πιθανότερο, μετά τη μελέτη των ευρημάτων του, ο επικεφαλής των ανασκαφών της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών Τζον Μακ Καμπ, ο οποίος πέρυσι είχε εκφράσει την εικασία ότι οι οπές που έχουν βρεθεί σε εκείνο το σημείο ίσως χρησίμευαν για τη στερέωση ικρίων και την περισχοίνιση του χώρου (διαστάσεων 12 μ. x 15 μ.), ο οποίος θα μπορούσε να λειτουργεί και ως πατάρι για τη θέαση των μεγάλων εορτών και παρελάσεων της Αθήνας, όπως των Παναθηναίων. Οι οπές αυτές βρίσκονται μπροστά στην Ποικίλη Στοά, δηλαδή στην οδό Αδριανού, και συνεχίζονται κάτω από τις γραμμές των ΗΣΑΠ, κοντά στον επιχωματωμένο πλέον Βωμό των Δώδεκα Θεών.

Η μυθολογία του τοπίου


ΠΟΛΗ

Η μυθολογία του τοπίου

 http://www.kathimerini.gr/797826/article/politismos/polh/h-my8ologia-toy-topioy

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ
H Aκρόπολη ορίζει το τοπίο της φαντασίας. Αρχές 20ού αιώνα.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΤΥΧΕΣ
Η έκσταση μπροστά στη θέα της Ακρόπολης... Υπήρχε άραγε πάντα; Η εικόνα της την Πρωτοχρονιά, όταν εκπροσωπεί την πόλη, τη χώρα και όλο το εθνικό φαντασιακό, είναι σχεδόν αυτονόητη, αναπόσπαστη και ασάλευτη. Οπως και όταν η Αθήνα σκεπάζεται από χιόνι, όταν υποδέχεται έναν νέο αιώνα, όταν γιορτάζει την πανσέληνο ή μία εθνική επέτειο.

Βυθίστηκα σε έναν ωκεανό συνειρμών όταν περπατούσα κατά μήκος της Αποστόλου Παύλου και πάνω στους λόφους του Θησείου και έβλεπα την αλλαγή της οπτικής γωνίας προς την Ακρόπολη. Ναι, εκεί και σε ελάχιστα ακόμη σημεία έχει κανείς μια «αίσθηση τοπίου» μέσα στην αχανή πόλη. Αλλά και η ίδια η έννοια του τοπίου είναι ένας όρος της νεωτερικής εποχής. Επηρεασμένος από ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα, που μου κράτησε συντροφιά μερικές μέρες, ξαναέβλεπα την πόλη, μέσα από τα ανοίγματα, τα ξέφωτα, τις ρεματιές, τους ουρανούς, τις κατηφόρες και τις ανηφόρες, τις ίδιες τις αστικές πλαγιές. Από το Μετς, του Μακρυγιάννη, το Μοναστηράκι και τον Λυκαβηττό, το ανάγλυφο της Αθήνας παραμένει εξιδανικευμένο σαν μια εξαϋλωμένη σταθερά, μια επιβεβαίωση της ύπαρξης. Είχα μόλις βγει διαποτισμένος από το βιβλίο «Η φωτογραφία του ελληνικού τοπίου. Μεταξύ μύθου και ιδεολογίας» του Ηρακλή Παπαϊωάννου (εκδ. Αγρα), και μέσα από πολλούς ποταμούς σκέψης, αλληλουχίας και στοχασμού, εξορμούσα για μια νέα συνάντηση με την πόλη. Ο Ηρακλής Παπαϊωάννου μιλάει γενικά για το τοπίο, και όχι μόνο για την Αθήνα, και το δίνει σε κάθε δυνατή εκδοχή φιλοσοφικής διάστασης, διαπολιτισμικής κατανόησης, αισθητικής ενόρασης και εθνικής επένδυσης. Μέσα, όμως, από αυτόν τον πυκνό καμβά με τους λεπτοσφιγμένους κόμπους, σταλάζει η Αθήνα όπως δεν την είχα δει να αχνοφαίνεται μέσα από μια διαδικασία αποκάλυψης. Από τους περιηγητές του 18ου αιώνα, το εθνικό κράτος, τη Μεγάλη Ιδέα και τις ζυμώσεις του Μεσοπολέμου, από τον Φίλιππο Μαργαρίτη, τον πρωτοπόρο φωτογράφο, ώς τη Nelly’s και τους σύγχρονους καταγραφείς του αστικού τοπίου, η Αθήνα μέσα από το πολλαπλώς ερμηνευόμενο τοπίο της, προβάλλει ως ένα παλίμψηστο επιθυμιών, προβολών και προσδοκίας, συλλογικής και ατομικής, με στοιχεία ρεαλισμού και ουτοπίας. Σε μία σήραγγα χρόνου, το τοπίο της Αθήνας μάς εμπεριέχει με αμοιβαιότητα, καθώς και εμείς το εμπεριέχουμε ως χρήστες, αποδέκτες και πομποί του αστικού «τρόπου». Δεν ξέρω πόσες φορές έχω κοιτάξει την Ακρόπολη, συνειδητά ή όχι, και δεν ξέρω με ποιον τρόπο περνάει κάθε φορά μια αίσθηση επιβεβαίωσης για τον τόπο, αναγνώρισης για τη στιγμή, αυτοπροσδιορισμού για τη συνείδηση.

Πέρα όμως από όλα αυτά, η αίσθηση του τοπίου μέσα στο άστυ, πέρα από όλο το βάρος της ευθύνης για την ιδεολογική εξάρτυση και τη συμβολική ισχύ του, περιβάλλεται, σχεδόν μόνο αυτό, με μια αύρα ιερότητας σαν άυλη μεμβράνη. Ακόμη, όμως, και αυτή η αντίληψη μοιάζει ιδεολογικά φορτισμένη και πολιτισμικά χρωματισμένη. Κοινώς, κάθε απόπειρα δημιουργίας μιας προσωπικής σχέσης με το τοπίο είναι δέσμια μιας μακράς σειράς αλληλουχιών, που μας παγιδεύουν σε μία συγκεκριμένη ενόραση.

Ωστόσο, ο μύθος του αθηναϊκού τοπίου είναι από τις ρεαλιστικές δυνατότητες μέσα στην πόλη. Θα συνεχίσει μετά από εμάς να μεταβάλλει και να μεταβάλλεται.

Θησαυροί κάτω από την Ακρόπολη

Θησαυροί κάτω από την Ακρόπολη

Νέα στοιχεία για την εικόνα του Παρθενώνα έφερε στο φως ο καθηγητής Μανόλης Κορρές
Φανταστείτε να βλέπαμε μια μέρα πάνω στην Ακρόπολη τρεις Παρθενώνες, τον αρχαϊκό του 6ου αιώνα π.Χ., τον ημιτελή Προπαρθενώνα που κατέστρεψαν οι Πέρσες πριν ολοκληρωθεί, το 480 π.Χ., και τον υφιστάμενο κλασικό.
Επίσης να βλέπαμε το λεγόμενο Αρχαίο Ναό, που κτίστηκε το 525, κατ' άλλους 510 π.Χ., από τον οποίο σήμερα θαυμάζουμε στο Μουσείο της Ακρόπολης τη Γιγαντομαχία που στόλιζε το ανατολικό αέτωμά του, με την Αθηνά να μάχεται με όπλο την αιγίδα της το γίγαντα Εγκέλαδο.
Η ανασύσταση αυτών των μνημείων θα ήταν εν δυνάμει εφικτή, καθώς γλυπτά και αρχιτεκτονικά μέλη τους είναι θαμμένα στον Ιερό Βράχο ή ενσωματωμένα στα τείχη της Ακρόπολης. Κανείς φυσικά δεν θα τολμούσε στις μέρες μας να ανασκάψει ή να αποξηλώσει την εύθραυστη οχύρωση της Ακρόπολης για να προβεί σε μια τέτοιου είδους αναστήλωση. Φθάνει όμως που η επιστημονική έρευνα έχει εντοπίσει την ύπαρξή τους, όπως αποκάλυψε ο καθηγητής Μανόλης Κορρές μιλώντας για τα τείχη της Ακρόπολης στην 6η Διεθνή Συνάντηση για την Αποκατάσταση των Μνημείων της Ακρόπολης (4-5 Οκτωβρίου).
Συγκεκριμένα ο κ. Κορρές, που έχει ασχοληθεί τα τριάντα τελευταία χρόνια με τα αναστηλωτικά έργα της Ακρόπολης, ανέφερε ότι ανάμεσα στον Παρθενώνα και στο νότιο τείχος σε σημεία ανεξερεύνητα ανασκαφικά και σε μια ζώνη μήκους 130 μ., πλάτους 3 μ. και σε βάθος 15 μ. βρίσκονται θαμμένα, όπως εκτιμά ο ίδιος, γλυπτά και αρχιτεκτονικά μέλη από τον αρχαϊκό Παρθενώνα και τον Προπαρθενώνα.
Υλικό από τους δύο αυτούς ναούς είναι κτισμένο και στο βόρειο τείχος.
Σπόνδυλοι των κιόνων του ημιτελούς Προπαρθενώνα είναι τακτικά τοποθετημένοι στο τείχος, όπως βλέπουμε και σήμερα από την Πλάκα, έτσι ώστε να είναι εμφανής στους πολίτες της αρχαίας Αθήνας η καταστροφή που προκάλεσαν οι Πέρσες. Επίσης έχει αναπαρασταθεί η ανωδομή του Αρχαίου Ναού, για να θυμίζει το βανδαλισμό που υπέστησαν συνολικά τα ιερά της Παλλάδας.
Θραύσματα αρχιτεκτονικών μελών, που έχουν βρεθεί στους λιθοσωρούς με τα διάσπαρτα της Ακρόπολης και έχουν ταυτιστεί με τον πώρινο Παρθενώνα, έχουν δώσει νέα στοιχεία για την εικόνα του μνημείου.
Μάλιστα κάποια από αυτά σκοπεύουν να τα παρουσιάσουν, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Μουσείου της Ακρόπολης Δημήτρη Παντερμαλή, στην ενότητα με τα διάσημα γλυπτά του αρχαϊκού ναού, που σώζουν και τα χρώματά τους.
Με την ευκαιρία ο κ. Παντερμαλής ανέφερε πως η έκθεση του Μουσείου, που συνεχώς εμπλουτίζεται, έχει τώρα ένα ακόμη εντυπωσιακό έκθεμα.
Είναι ένα παράθυρο από το Ερέχθειο που εκτίθεται σε ανασύνθεση από διάφορα θραύσματά του. Οι επισκέπτες μπορούν ακόμη να ανακαλύψουν δίπλα στο πωλητήριο του δευτέρου ορόφου πώς ήταν ένα αρχαίο εργαστήριο. Με ποια μέσα αρχαίας τεχνολογίας έγιναν τα μνημεία που σήμερα θαυμάζουμε.
Τέλος, παρουσιάστηκε και το έργο που έγινε στην Ακρόπολη τη δεκαετία 2001-2010. Κατέβηκαν από τα μνημεία συνολικά 274 αρχιτεκτονικά μέλη και ανέβηκαν ύστερα από συναρμολόγηση 415 λίθοι βάρους 1.892 τόνων. Για όλα αυτά δαπανήθηκαν 45 εκατ. ευρώ (34 εκατ. από το Γ' ΚΠΣ και 11 εκατ. από κονδύλια του ελληνικού Δημοσίου). Τα έργα συνεχίζονται με το πρόγραμμα ΕΣΠΑ ώς το 2015 και έχουν προϋπολογισμό 8 εκατ. ευρώ.

Αθήνα κλασσικά κτίρια

Εκαναν την Αθήνα όμορφη

Μια έκθεση για τα νεοκλασικά κτήρια της πόλης
Ηρθαν στην Αθήνα σχεδόν μόλις ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Ελλάδας το 1834. Κι έπιασαν αμέσως δουλειά στολίζοντας την πόλη με μερικά από τα ωραιότερα κτήρια, που ευτυχώς διατηρούνται μέχρι σήμερα. Ο λόγος για τους Χριστιανό και Θεόφιλο Χάνσεν, τους οποίους έρχεται τώρα να μας θυμίσει μια έκθεση, που υπογράφει ένας επίσης Δανός αρχιτέκτονας, ο Ρόμπερτ Μόγκενσεν.
Με τίτλο «Η Αθήνα των Χάνσεν μέσα από το αρχιτεκτονικό κέλυφος» ο Οργανισμός Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων και το Ινστιτούτο της Δανίας, με την ευκαιρία συμπλήρωσης 200 χρόνων από τη γέννηση του Θεόφιλου Χάνσεν, παρουσιάζουν από αύριο (έως τις 27 Οκτωβρίου) στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» 38 σχέδια νεοκλασικών κτισμάτων της Αθήνας που υπογράφει ο Μόγκενσεν. Οι δύο Χάνσεν ήσαν υπεύθυνοι για το σχεδιασμό ανεπανάληπτων κτηρίων, όπως το Αστεροσκοπείο, η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Ακαδημία Αθηνών (Θεόφιλος) αλλά και το Πανεπιστήμιο Αθηνών (Χριστιανός).
Ο Μόγκενσεν δούλεψε τα σχέδιά του κατά τη διάρκεια της δίμηνης παραμονής του στην Αθήνα, το χειμώνα 2011-2012. Καθόταν στο πτυσσόμενο σκαμνάκι του και βρέξει, χιονίσει, ανάμεσα σε πεζούς και εποχούμενους πάλευε να αποκωδικοποιήσει τις διαστάσεις των κτηρίων, τα χρώματα και τα υλικά τους, δίνοντας σχέδια-εργαλεία για την καταχώριση και ανάλυση συγκεκριμένων κτηρίων και ντοκουμέντα για την ιδιοσυγκρασία και τις προτιμήσεις του.
Ο νεοκλασικισμός έγινε ο κυρίαρχος αρχιτεκτονικός ρυθμός στην Ευρώπη από το τέλος του 18ου αιώνα, όταν η ρωμαλέα αστική τάξη, με το παγκόσμιο εμπόριο, την αναδυόμενη βιομηχανία και τη δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης, ήθελε να αποστασιοποιηθεί από τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ηταν αυτή που χρησιμοποίησε την κλασικιστική αρχιτεκτονική για να διαμορφώσει έναν «καινούργιο και καλύτερο πολιτισμό». Αρχιτέκτονες, ιστορικοί τέχνης κ.ά. πήραν ως αφετηρία την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική, που τη θεωρούσαν πιο πηγαία και γνήσια από τη ρωμαϊκή. Ηθελαν με σημείο εκκίνησης αυτή, να διαμορφώσουν ένα καινούργιο, απλό και καθολικό ρυθμό. Ο νέος κλασικισμός ή ο νεοκλασικισμός έγινε πραγματικότητα.
Οταν το 1834 η Αθήνα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της νέας Ελλάδας, τα πολλά νέα κτήρια που απαιτούσε αυτή της η θέση ακολούθησαν το συγκεκριμένο ρυθμό. Αυτόν επίσης απέπνεε με την αδρή γεωμετρία του και το νέο ισόπλευρο τριγωνικό ρυμοτομικό της σχέδιο, που με αφετηρία την πλατεία Ομονοίας περιέκλειε την παλιά πόλη. Το συναρπαστικό, όμως, στην εξέλιξη της Αθήνας είναι ότι ο νεοκλασικισμός και αυτή συμπορεύτηκαν για πάνω από 100 χρόνια, έως ότου ο μοντερνισμός επικράτησε ολοκληρωτικά μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Την Πέμπτη 17 Οκτωβρίου στις 19.00 στο «Οδοιπορικό της Παλιάς Αθήνας» στο Π.Κ. «Μελίνα», ο Μόγκενσεν θα πραγματοποιήσει διάλεξη σχετική με τους Χάνσεν και τα δημιουργήματά τους στην Αθήνα.

Αρχαία Ελίκη

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014
ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑΛΟΓΙΖΟΥΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ
Αρχαία Ελίκη: στον κάδο αχρήστων οι ανασκαφές Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ Την πλήρη απαξίωση της έρευνας των αρχαιολόγων και του Πανεπιστημίου Πατρών για την ανάδειξη της αρχαίας πόλης Ελίκης, στην Αιγιάλεια Αχαΐας, καταγγέλλουν οι εμπλεκόμενοι στην έρευνα και σημειώνουν ότι αυτή είναι τους τελευταίους μήνες όμηρος των διαθέσεων κάποιων υπηρεσιακών και πολιτικών παραγόντων του υπουργείου Πολιτισμού.
Αρχαιολόγοι και πανεπιστημιακοί καταγγέλλουν ότι την ώρα που το ΥΠΠΟΑ επιχειρεί να αναδείξει τις σημαντικές αρχαιότητες στην Αμφίπολη, υπηρεσιακοί παράγοντες του ίδιου υπουργείου ρίχνουν στο καλάθι των αχρήστων μια πολύ σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη. Αυτή της ανασκαφής που πραγματοποιείται τις δύο τελευταίες δεκαετίες στην αρχαία Ελίκη Αιγιαλείας, στο Ν. Αχαΐας, από το Πανεπιστήμιο Πατρών.
Οπως καταγγέλλεται, η αρχαιολογική έρευνα κινδυνεύει να μην ολοκληρωθεί όχι γιατί σε εποχή κρίσης υπάρχει ζήτημα κρατικής επιχορήγησης, όπως ίσως θα νόμιζε κανείς, αλλά απλώς και μόνον γιατί δεν επιθυμούν τη συνέχισή της συγκεκριμένοι υπάλληλοι των εμπλεκόμενων υπηρεσιών του υπουργείου Πολιτισμού.

Η πραγματική Ατλαντίδα

Σημειώνεται ότι τα επιτυχή αποτελέσματα της έρευνας και το μεγάλο ενδιαφέρον για την ανασκαφή στην Ελίκη αναδείχθηκαν από διεθνή τηλεοπτικά κανάλια, όπως Discovery Channel, History Channel, ZDF και BBC που πραγματοποίησε ωριαίο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Ελίκη - η πραγματική Ατλαντίδα» αλλά και από το διεθνή Τύπο, που φιλοξένησε εκτενή άρθρα, όπως οι «New York Times», «Herald Tribune» και το γνωστό έγκυρο αμερικανικό περιοδικό «Archaeology».
Οι αρχαιολόγοι που συμμετέχουν στην έρευνα, για την ανάδειξη της αρχαίας Ελίκης, αλλά και παράγοντες του Πανεπιστημίου Πατρών καταγγέλλουν ότι το ανασκαφικό έργο διακόπηκε αδικαιολόγητα και κατά παράβαση της νόμιμης διαδικασίας το 2013, συνεπεία μη εγκριτικής απόφασης του τότε υπουργού Πολιτισμού Π. Παναγιωτόπουλου που βασίστηκε σε μεθοδευμένη αρνητική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ), τα μέλη του οποίου γνωμοδότησαν με βάση ελλιπή, μεροληπτική και σκόπιμα παραπλανητική πληροφόρηση από τους αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες της ΣΤ' Εφορείας Αρχαιοτήτων Πάτρας και της Διεύθυνσης Προϊστορικών & Κλασικών Αρχαιοτήτων του υπουργείου, εν γνώσει της επικεφαλής των υπηρεσιών και προέδρου του ΚΑΣ γ.γ. του υπουργείου Λίνας Μενδώνη.
Το Πανεπιστήμιο Πατρών γνωστοποίησε άμεσα στον υπουργό Πολιτισμού τα πραγματικά στοιχεία αναφορικά με την έρευνα και ζήτησε την ανάκληση της μη σύννομης Υπουργικής Απόφασης. Επίσης απάντησε αναλυτικά και με τα ακριβή στοιχεία σε όλη την παραπληροφόρηση που διοχετεύτηκε προς τα μέλη του ΚΑΣ, με σχετικά έγγραφά του.
Ομως δεν έλαβε ποτέ απάντηση σε κάποιο από τα ανωτέρω ερωτήματα, ενώ στη συνέχεια και εντός των προβλεπομένων προθεσμιών υπέβαλε εκ νέου το αίτημα για τη συνέχιση των ερευνών το 2014. Ομως το αίτημα παρέμεινε και πάλι σε εκκρεμότητα κατά παράβαση της νόμιμης διαδικασίας, με ευθύνη των ίδιων εμπλεκόμενων παραγόντων του υπουργείου.

«Η γνωστή συντεχνία»

Το Πανεπιστήμιο Πατρών ενημέρωσε για τη σοβαρότητα του θέματος αμέσως και το νέο υπουργό Πολιτισμού και ζήτησε την αποκατάσταση της νομιμότητας για τη συνέχιση του ανασκαφικού έργου στην αρχαία Ελίκη. Αλλά και πάλι η γνωστή «συντεχνία» αντέδρασε, με αποτέλεσμα ακόμη να μην έχει απαντήσει ο νέος υπουργός Πολιτισμού στο αίτημα του Πανεπιστημίου Πατρών, διατηρώντας την εκκρεμότητα εις βάρος του ερευνητικού και εκπαιδευτικού έργου του Πανεπιστημίου 2η συνεχή χρονιά.
Αρχαιολόγοι και πανεπιστημιακοί καταγγέλλουν ότι στην περίπτωση της αρχαίας Ελίκης, όπως έχει συμβεί και με άλλες έρευνες που το κατεστημένο του ΥΠΠΟΑ έχει βάλει στο στόχαστρο, είναι προφανής η κατάχρηση εξουσίας από συγκεκριμένους υπηρεσιακούς παράγοντες που ερμηνεύουν κατά το δοκούν και κάνουν επιλεκτική χρήση της ισχύουσας νομοθεσίας, μεθοδεύουν ανενόχλητα γνωμοδοτήσεις του αρμόδιου επιστημονικού οργάνου, παραπληροφορούν ατιμωρητί την πολιτική ηγεσία με χρήση ψευδών στοιχείων, απόκρυψη και/ή διαστρέβλωση των πραγματικών, για να ικανοποιήσουν προσωπικούς και σίγουρα όχι κοινωνικούς ή εθνικούς στόχους, υπό τη σκέπη και στήριξη της πολιτικής προϊσταμένης τους, της γ.γ. του υπουργείου που κυριολεκτικά «διοικεί» το υπουργείο και κατ' επέκτασιν τον ελληνικό πολιτισμό ανάλογα με την ευαρέσκεια ή δυσαρέσκειά της.
Τις αρνητικές συνέπειες αυτής της τακτικής για τις τοπικές κοινωνίες περιέγραψε με χαρακτηριστικά λόγια ο απερχόμενος δήμαρχος Αιγιαλείας Στ. Θεοδωρακόπουλος, προ ημερών, στη συνέντευξή του προς τα ΜΜΕ της Αιγιαλείας.

** Η πρωτεύουσα της αρχαίας Αχαΐας

Η Ελίκη, πρωτεύουσα της αρχαίας Αχαΐας και από τις σημαντικότερες πόλεις της προϊστορικής και κλασικής Ελλάδας, δέσποζε στην περιοχή του Κορινθιακού Κόλπου μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 4ου αιώνα π.Χ., οπότε το χειμώνα του 373 π.Χ. την έπληξε μεγάλη φυσική καταστροφή.
Ενας ισχυρός σεισμός και μεγάλης έκτασης πλημμύρα από τσουνάμι είχαν αποτέλεσμα την κατακάλυψη της πόλης κάτω από τα νερά και τον πνιγμό των περισσότερων από τους κατοίκους της, γεγονός που ενέπνευσε στον φιλόσοφο Πλάτωνα την περιγραφή της εξαφάνισης της μυθικής Ατλαντίδας.
Ετσι, η Ελίκη αναζητήθηκε από νωρίς με την προσδοκία της επαναφοράς στη ζωή μιας άλλης Πομπηίας, με την οποία πρώτος συνέκρινε τη χαμένη πόλη ο αείμνηστος αρχαιολόγος Σπύρος Μαρινάτος και έγραψε για τη σημασία της στο διεθνές αμερικανικό περιοδικό «Archaeology».
Οι πρώτες έρευνες για τον εντοπισμό της Ελίκης, που πραγματοποιήθηκαν με την πρωτοβουλία του Μαρινάτου μεταξύ 1949-1972, επικεντρώθηκαν στον υποθαλάσσιο χώρο ανατολικά του Αιγίου και δεν κατέληξαν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Μετά από πάροδο πολλών ετών, στη διάρκεια των οποίων κανένα ενδιαφέρον δεν υπήρξε για το θέμα, ξεκίνησαν εκ νέου έρευνες (1988) από διεθνή ομάδα επιστημόνων με πρωτοβουλία της καταγόμενης από το Αίγιο αρχαιολόγου Ντόρας Κατσωνοπούλου και του φυσικού Steven Soter, διδακτόρων του Πανεπιστημίου Cornell των ΗΠΑ, σε συνεργασία με ειδικούς επιστήμονες του Πανεπιστημίου Πατρών.
Η νέα ερευνητική προσπάθεια ακολούθησε διαφορετική διεπιστημονική προσέγγιση στο ζήτημα, με εφαρμογή σύγχρονης τεχνολογίας και πρωτοποριακή μεθοδολογία συνδυαστικής τεχνικής των γεωεπιστημών και των αρχαιολογικών ανασκαφών, με αποτέλεσμα να επιτύχει τη λύση του «μυστηρίου» και να εντοπίσει την αρχαία πόλη στην ξηρά και όχι στη θάλασσα, όπως λανθασμένα πιστευόταν στο παρελθόν.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν έρθει στο φως με τις ανασκαφές της ερευνητικής ομάδας του Πανεπιστημίου Πατρών, τα τελευταία δέκα χρόνια, μαρτυρούν τη διαχρονική σπουδαιότητα της Ελίκης, καθώς έχουν καταδείξει ότι η εύφορη πεδιάδα της φιλοξένησε πλούσιους οικισμούς στην αρχαιότητα τουλάχιστον από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού.

Μουσείο Μπενάκη

ΜΠΕΝΑΚΗ-ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Η αναγέννηση ενός εργοστασίου

Κλείνει φέτος 10 χρόνια παρουσίας και κατατάσσεται ανάμεσα στα σημαντικότερα κτίρια της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής. Στην πραγματικότητα είναι ένα ξεχασμένο βιομηχανικό κτίριο που «ψήλωσε» και απέκτησε νέους χώρους. Με το ιδιαίτερο στιλ του, βοηθά στην ανάδειξη μιας περιοχής που δύο φορές στο παρελθόν είχε χάσει το «στοίχημα».
     
Της Χαράς Τζαναβάρα

Φωτογραφίες: Βασίλης Μαθιουδάκης
Το κόκκινο συγκρότημα λίγο μετά τις εγκαταστάσεις της Τεχνόπολης κλέβει τις εντυπώσεις των διερχόμενων. Δεν είναι μόνον τα αφαιρετικά μεταλλικά γλυπτά που στολίζουν τη βασική του πρόσοψη προς την οδό Πειραιώς. Είναι κυρίως ο συμπαγής τοίχος, με τα ελάχιστα «στολίδια» και τη δική του «προσωπικότητα», που κάνει το μάτι να ευφραίνεται. Εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι του 2004 και συγκαταλέγεται στα λίγα θετικά της αυτοκτονικής για την οικονομία της χώρας ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων.

Προηγήθηκαν, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, μεγάλες προσπάθειες από την τότε πολιτική ηγεσία του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ, που είχε δει πολύ «ζεστά» την ανάδειξη της οδού Πειραιώς σε βασικό σύνδεσμο ανάμεσα στην Αθήνα και το πρώτο λιμάνι της χώρας, με ένα φιλόδοξο σχέδιο που περιελάμβανε το ζωντάνεμα των εγκαταλειμμένων βιομηχανικών κουφαριών για τη φιλοξενία δράσεων πολιτισμού, αλλά και την επαναφορά της κατοικίας πίσω από τη βιτρίνα της κεντρικής λεωφόρου.

Επένδυσαν στο… χάος

Το Γκαζοχώρι είχε δει δύο φορές στο παρελθόν τις «μετοχές» του να μηδενίζονται. Τα πρώτα πολεοδομικά σχέδια του 1834 των Κλεάνθη-Σάουμπερτ για την πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους χωροθετούσαν το διοικητικό κέντρο στη βορειοδυτική πλευρά της Ακρόπολης και τοποθετούσαν τα ανάκτορα στη σημερινή πλατεία Ομονοίας. Η οδός Πειραιώς ήταν ο βασικός άξονας και πριν επισημοποιηθούν οι σχεδιασμοί, «μιλημένοι» Ελληνες της διασποράς είχαν σπεύσει να επενδύσουν σε μεγάλα ακίνητα. Ανάμεσά τους οι πρίγκιπες Καρατζάς και Κατακουζηνός κι οι αξιωματούχοι της Μολδοβλαχίας, Γ. και Κ. Βλαχούτσης. Εμειναν όμως με τη… χαρά, αφού οι βασικότερες επιλογές περιορίστηκαν στα χαρτιά και το «κεραμίδι» των νέων βασιλέων μετακόμισε για λίγο δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού, πριν καταλήξει στη σημερινή Βουλή με μια μικρή αναιδέστατη «στάση» στον Ιερό Βράχο!

Οι πολιτικές επιλογές προκάλεσαν μεγάλες ανατροπές στα σχέδια των μεγαλοϊδιοκτητών γης. Το πρώτο τμήμα της οδού Πειραιώς, από την Ομόνοια ώς τη διασταύρωση με την Ιερά Οδό, διατήρησε ώς τις αρχές του 20ού αιώνα τον χαρακτήρα της περιοχής μεσοαστικής κατοικίας. Από εκεί και κάτω όμως, κυριαρχούσε το… χάος.

Πολλά από τα μεγάλα ακίνητα υποδέχθηκαν τις πρώτες βιομηχανικές μονάδες. Η αρχή έγινε το 1854 με το εργοστάσιο μεταξουργίας και οκτώ χρόνια μετά λειτούργησαν οι εγκαταστάσεις αεριόφωτος. Πολύ γρήγορα ακολούθησαν άλλες μικρότερες μονάδες, που αξιοποιούσαν τις νέες πηγές ενέργειας αλλά και την εύκολη πρόσβαση στο θαλάσσιο και το σιδηροδρομικό δίκτυο.

Στα τέλη του 19ου αιώνα το Γκαζοχώρι ήταν μια υποβαθμισμένη εργατική γειτονιά, με παραπήγματα και άθλιες υποδομές, σε αντιδιαστολή με το γειτονικό Μεταξουργείο που, παρά την υποβάθμιση, είχε καταφέρει να διαφοροποιηθεί και να κατακυρωθεί ως στέκι καλλιτεχνών. Ο Κ. Μπίρης, στο έργο του «Αι Αθήναι από του 19ου στον 20όν αιώνα», καταγράφει υψηλό αριθμό ανέργων που ζητιάνευαν για ένα «μονόλεπτο», καθώς και για ανήλικα παιδιά, τα «δουλάκια», που δούλευαν για ένα κομμάτι ψωμί σε κατοικίες πλουσίων. «Εργατικόν δίκαιον και θεσμός κοινωνικών ασφαλίσεων ήσαν ακόμη άγνωστοι έννοιαι», σημειώνει και προσθέτει ότι μόνον με την εκλογή του Σπύρου Μερκούρη στον δήμο της Αθήνας το 1899 άρχισε να μπαίνει κάποια τάξη. Το 1900 το πολεοδομικό σχέδιο της πρωτεύουσας κάλυπτε περίπου 14.100 στρέμματα και μέσα σε μια πενταετία ανέβηκε στα 19.430 στρ. Τότε έγιναν και οι πρώτες ασφαλτοστρώσεις δρόμων, με πρώτη την οδό Πειραιώς, η οποία σε ένα τμήμα της ήταν λιθόστρωτη από το 1842. Το στρώσιμο των δρόμων έγινε με άσφαλτο πάχους 7 εκατοστών και ήταν ο λόγος που διατηρήθηκε για πάνω από μισό αιώνα. Καμιά σχέση με τα σημερινά πασαλείμματα που ακυρώνονται με την πρώτη βροχή…

Η ανακατάληψη

Σιγά σιγά η Αθήνα αποκτούσε αστική τάξη και αυτό βοηθούσε στην ανάπτυξη σε όλους τους τομείς. Η δημιουργία των πρώτων κηπουπόλεων ήταν η χαριστική βολή για τις δυτικές περιοχές, που μπήκαν στον δρόμο της υποβάθμισης και δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτές εκδηλώθηκε σε μεγάλη κλίμακα η παράνομη δόμηση.

Η «ανακατάληψη» των δυτικών συνοικιών της πρωτεύουσας ήταν άλλο ένα προσωπικό στοίχημα για τον πανίσχυρο υπουργό Κώστα Λαλιώτη, που έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην οδό Πειραιώς.

Είχε προηγηθεί η πρόταση για το συγκεκριμένο κτίριο προς τους αρμόδιους στο Μουσείο Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, που όμως την είχαν απορρίψει χωρίς δεύτερη σκέψη. Ευτυχώς είχαν αίσιο τέλος οι συνομιλίες με τη Σχολή Καλών Τεχνών και το Μουσείο Μπενάκη, που ώς τότε ασφυκτιούσε στο κεντρικό κτίριο της Β. Σοφίας, παρά τις διαδοχικές επεκτάσεις του. Από την αρχή επιλέχθηκε να γίνει το «σπίτι» της νεότερης αρχιτεκτονικής, σε συνδυασμό με τις άλλες εικαστικές τέχνες.

Η αναγέννηση του παλιού εργοστασίου είχε ανατεθεί στους Μαρία Κοκκίνου και Ανδρέα Κούρκουλα, ένα αρχιτεκτονικό ζεύγος και στη ζωή, που με τους συνεργάτες τους είχαν αναλάβει με ενθουσιασμό το προκλητικό εγχείρημα.

Η φιλοσοφία που επέλεξαν μαζί με ομάδα άξιων συνεργατών τους περιελάμβανε τριώροφο κτίριο εσωστρεφές, που οργανώνεται γύρω από το εντυπωσιακό αίθριο των 850 τετραγωνικών, στοιχείο που «δανείστηκαν» από την αρχαιότητα αλλά και τη λαϊκή αρχιτεκτονική των αθηναϊκών σπιτιών του 19ου αιώνα.

Στο προϋπάρχον εργοστάσιο πρόσθεσαν άλλο έναν όροφο και δημιούργησαν ένα συγκρότημα 8.200 τετραγωνικών. Από αυτά, τα 3.000 τετραγωνικά διατίθενται για τις ανάγκες των πολλαπλών εκθέσεων, ενώ υπάρχει αμφιθέατρο που μπορεί να φιλοξενήσει 300 άτομα.

Δουργούτι ή Νέος Κόσμος..


Ταξίδι στο άγονο νησί της Αθήνας Η περιοχή ήταν γνωστή ως Δουργούτι, αλλά σήμερα είναι γνωστή ως Νέος Κόσμος. Γεννήθηκε όντως από έναν νέο κόσμο, τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, που ξεριζωμένοι έστησαν εδώ τις παράγκες τους. Η ανοικοδόμηση που άρχισε λίγο πριν από το 1940 ολοκληρώθηκε 25 χρόνια μετά την απελευθέρωση. Της Βασιλικής Γραμματικογιάννη Φωτογραφίες: Δημήτρης Ζαχράκης «Αν κοιτάξει κανείς την Αθήνα από ψηλά θα δει μια αξιοζήλευτα συνεκτική πόλη. Θα ζηλέψει αυτή την πόλη, αφού εύλογα θα θεωρήσει ότι για να ζουν οι άνθρωποι τόσο κοντά ο ένας στον άλλον, θα πρέπει να είναι πολύ αγαπημένοι».

Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο η ομάδα παραστατικών τεχνών «Οχι Παίζουμε/UrbanDigProject» είδε το Δουργούτι Νέου Κόσμου. Και βάλθηκε να το ανακαλύψει, ανιχνεύοντας το σήμερα και το χτες –ίσως και το αύριο– της γειτονιάς στην οποία γυρίστηκε η «Μαγική Πόλη» του Ν. Κούνδουρου. Μιας γειτονιάς που φιλοξένησε τους πρώτους πρόσφυγες και που εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να φιλοξενεί κατατρεγμένους μετανάστες από κάθε σχεδόν γωνιά της Γης.

«Το Δουργούτι μοιάζει με νησί άγονης γραμμής κοντά στο κέντρο της Αθήνας. Εχει τη δική του ιστορία, τη δική του κοινωνία και πολεοδομία. Εχει ρυθμό, χρώμα, ησυχία σε σχέση με τη γύρω πολύβουη «ακτογραμμή», με το τραμ, τη λεωφόρο Λαγουμιτζή και την όλο και πιο κοσμοπολίτικη λεωφόρο Συγγρού» θα πει ο Γιώργος Σαχίνης της ομάδας «Οχι Παίζουμε».

Γνωρίζοντας βήμα βήμα αυτή γειτονιά, η ομάδα δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην έλξη που γεννά και ασκεί η αλλοτινή παραγκούπολη. Και πήρε την πρωτοβουλία να κινητοποιήσει φορείς και κατοίκους, δημιουργώντας μια αλυσίδα 12 δράσεων που προβλέπεται να έχουν ολοκληρωθεί σε διάστημα ενός χρόνου, μέχρι τον Ιούνιο του 2015.

«Το Dourgouti Island Hotel είναι ένας τόπος και τρόπος ανατροπής του απρόσωπου της πόλης. Μας εμπνέουν ο ευρύς δημόσιος χώρος και η έντονη παράδοση γειτονιάς της περιοχής. Από τον Αύγουστο του 2014 έως τον Ιούνιο του 2015, μέσα σε 12 δράσεις, μαζί με περισσότερες από 50 ομάδες και ανθρώπους, γνωρίζουμε και χαρτογραφούμε τον τόπο σαν ένα νησί στο οποίο όλοι θα θέλαμε να αποβιβαστούμε» σημειώνει ο Γιώργος Σαχίνης, αποκρυπτογραφώντας για λογαριασμό μας την κεντρική ιδέα και συλλογιστική τού project.

Η γνωριμία με το Δουργούτι ξεκινάει αυτό το Σαββατοκύριακο 27-28 Σεπτεμβρίου, από τις 5 το απόγευμα, με ένα πλούσιο σε περιεχόμενο –και… διαφορετικό από τα άλλα- φεστιβάλ, που θα στηθεί στις πλατείες Μπλόκου Δουργουτίου, Θυμάτων Καλαβρύτων και Γωνιάς του Παιδιού. Σε αυτό, μεταξύ άλλων, οι κάτοικοι της περιοχής μα και οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να μάθουν για την ιστορία της μέσα από τις αφηγήσεις της Ομάδας Προφορικής Ιστορίας Δουργουτίου (ΟΠΙΔΟΥ) που έχει δημιουργηθεί υπό την καθοδήγηση της ιστορικού Τασούλας Βερβενιώτη – μια γνώση που μπορεί να αποτελέσει την αρχική μαγιά και παρακαταθήκη ώστε οι ανταλλαγές μνήμης να έχουν στο μέλλον και συνέχεια

Μια άλλη ενδιαφέρουσα δράση του Φεστιβάλ Δουργουτίου, που θα έχει αφετηρία την πλατεία Θυμάτων Καλαβρύτων, είναι η εξερεύνηση της γειτονιάς με βάση τις αισθήσεις. Η αρχιτέκτονας Βάλια Σπηλιοπούλου της ομάδας «Οχι Παίζουμε» σε συνεργασία με το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, την εικαστικό Αναστασία Ρούσσου και τους La Follie Kilometre έχουν αντικαταστήσει τα τετριμμένα ερωτηματολόγια με έναν χάρτη, με βάση τον οποίο οι επισκέπτες θα κληθούν να εξερευνήσουν το «νησί» και να αποτυπώσουν τις εντυπώσεις που αποκόμισαν από αυτό, με βάση όσα διεγείρουν τις πέντε αισθήσεις τους, θετικά ή αρνητικά.

«Δεν μπορείς να μιλήσεις για το Δουργούτι αν δεν μιλήσεις για τους Αρμένιους» θα πει από την πλευρά της η Λορύ Μπαραζιάν, μέλος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδος και μια από τους συντελεστές του φεστιβάλ. Και έχει δίκιο. Οι πρώτοι Αρμένιοι πρόσφυγες έφτασαν στο Δουργούτι το 1923. Οι πρώτες αρμενικές παράγκες που στέγασαν τους πρόσφυγες έγιναν εκεί. Στο Δουργούτι υπάρχει αρμενικό σχολείο και εκκλησίες. Καθολική και ορθόδοξη. Η ιστορία των Αρμενίων του Δουργουτίου παρουσιάζεται μέσα από πλούσιο φωτογραφικό υλικό που παραχωρήθηκε από το περιοδικό «Αρμενικά» και από το αρχείο της εφημερίδας «Αζάτ Ορ» (Ελεύθερη Μέρα), αλλά και από περιπάτους μέσα στη γειτονιά…

Αυτό το Σαββατοκύριακο πραγματικά όποιος περάσει από το Δουργούτι ίσως και να ζηλέψει αυτή την πόλη. Και να γνωρίσει –ή να ξαναθυμηθεί- πως ίσως υπάρχουν γειτονιές –δυο βήματα μακριά από τις πολυσύχναστες κεντρικές λεωφόρους– στις οποίες ακόμα και σήμερα ζουν αρμονικά και αγαπημένα άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους.

Μυκηναϊκός τάφος στη Φωκίδα


Μυκηναϊκός τάφος βρέθηκε στη Φωκίδα
Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΜΟΥ
Ενας θολωτός τάφος των μυκηναϊκών χρόνων, που κρίνεται από τους ειδικούς αρχαιολόγους ιδιαίτερα σημαντικό μνημείο, αποκαλύφθηκε πρόσφατα κοντά στην Αμφισσα, στο πλαίσιο της επίβλεψης των εκσκαφών του έργου «Αρδευτικό έργο ελαιώνα Αμφισσας, Π.Ε. Φωκίδας». Ενα μοναδικό εύρημα, το πρώτο αυτού του είδους που αποκαλύπτεται στη Φωκίδα και ένα από τα ελάχιστα στη Στερεά Ελλάδα.
Η επιστημονική δημοσίευσή του αναμένεται να προσφέρει σημαντικά στοιχεία τόσο για την εγκατάσταση στην περιοχή της Αμφισσας κατά τη μυκηναϊκή περίοδο, αλλά και για την ιστορική εξέλιξη της ευρύτερης περιοχής και μάλιστα του ιερού των Δελφών.
Συγκεκριμένα, διαθέτει μακρύ δρόμο με κτιστές τις πλευρές μήκους 9 μ., βαθύ προθάλαμο και κυκλικής κάτοψης ταφικό θάλαμο, ο οποίος έχει εσωτερική μέγιστη διάμετρο 5,90 μ. Η ανωδομή της θολωτής οροφής, η οποία είναι κτισμένη με αργούς λίθους, είχε καταρρεύσει, ωστόσο τα τοιχώματα του θαλάμου διατηρήθηκαν σε ύψος σχεδόν 3 μ. Ο τάφος δεν έχει συληθεί, τουλάχιστον σε μεγάλο μέρος του, και τα κτερίσματα που βρέθηκαν στο δάπεδο επιτρέπουν τη διαχρονική χρήση του από το 14ο έως και τα τέλη του 12ου αιώνα π.Χ.
Αξια ιδιαίτερης μνείας είναι τα σαράντα τέσσερα αγγεία με γραπτή διακόσμηση, δύο χάλκινα αγγεία αποσπασματικά σωζόμενα, δαχτυλίδια χρυσά, από τα οποία ένα με έγγλυφη διακόσμηση στη σφενδόνη, και χάλκινα, κομβία και ψήφοι από ημιπολύτιμους λίθους, δύο χάλκινα εγχειρίδια, γυναικεία και ζωόμορφα ειδώλια, και μεγάλος αριθμός σφραγιδόλιθων με ζωικά, φυτικά και γραμμικά μοτίβα. Στο τέλος του δρόμου αποκαλύφθηκε αποθέτης με άφθονη την παρουσία κεραμικής που προέρχονται πιθανώς από αγγεία πόσεως, κρατήρες, υδρίες, αμφορείς.

Τα μυστήρια των Δελφών

Τα μυστήρια των Δελφών Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 22 Ιουνίου 2014
Ταξίδι στο κέντρο της Γης. Μια βόλτα στους μαγευτικούς Δελφούς, όπου το βουνό και η θάλασσα, ο μύθος και η ιστορία συναντώνται σ' έναν τόπο που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο τον επισκέπτη, ιδανικός προορισμός για κάθε εποχή του χρόνου!
ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΣΑΚΚΟΥΛΑ
gsakkoula@gmail.com
Εχει μια μυστηριώδη ενέργεια αυτός ο τόπος, που τη νιώθεις σαν ανέβεις στο μαντείο, ανάμεσα στις επιβλητικές Φαιδριάδες Πέτρες και την Κασταλία Πηγή, εκεί όπου πλενόταν η Πυθία αλλά και όσοι ζητούσαν χρησμό
Περπατώντας στα χνάρια της ιστορίας, ψάχνοντας το δικό μου χρησμό, βρέθηκα στο κέντρο του αρχαίου κόσμου, τους Δελφούς. Ενας τόπος στην καρδιά της Ρούμελης με ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, καλά κρυμμένος ανάμεσα στην Γκιώνα, τον Παρνασσό, την Οίτη και τα Βαρδούσια, και αντικρίζει τον Κρισσαίο κόλπο. Εκεί όπου συναντήθηκαν οι δύο αετοί που άφησε κατά τη μυθολογία ο Δίας για να σηματοδοτήσουν τον Ομφαλό ή αλλιώς το κέντρο της Γης. Εχοντας ορμητήριο την Ιτέα, μια παραλιακή σύγχρονη πόλη με πολλά «στολίδια» σε ακτίνα περίπου μισής ώρας, όπως το Γαλαξίδι, αλλά και τα ορεινά χωριά του Παρνασσού και η κοσμοπολίτικη Αράχοβα, πήρα το δρόμο για τους Δελφούς. Περίπου ένα τέταρτο με το αυτοκίνητο σε μια ανηφορική διαδρομή, που καθώς στρέφεις το βλέμμα προς τα πίσω αντικρίζεις τον περίφημο ασημοπράσινο ελαιώνα της Αμφισσας να ξεδιπλώνεται ώς τη θάλασσα.
Εχει μια μυστηριώδη ενέργεια αυτός ο τόπος που τη νιώθεις σαν ανέβεις στο μαντείο, ανάμεσα στις επιβλητικές Φαιδριάδες Πέτρες και την Κασταλία Πηγή, εκεί όπου πλενόταν η Πυθία αλλά και όσοι ζητούσαν χρησμό.
Στον αρχαιολογικό χώρο, που έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την Unesco, βρίσκεται και το αρχαίο θέατρο που στην αρχαιότητα φιλοξενούσε τους αγώνες φωνητικής και ενόργανης μουσικής, που διεξάγονταν στο πλαίσιο των Πυθίων και άλλων θρησκευτικών εορτών.
Το μουσείο φιλοξενεί σημαντικά γλυπτά όπως ο Ομφαλός, οι Κούροι του Αργους, η Σφίγγα των Ναξίων και ο Ηνίοχος, που βρέθηκε στο σπίτι μιας γιαγιάς που αρνιόταν κατά τους ντόπιους να εγκαταλείψει το σπίτι της όταν όλοι πια είχαν μετακινηθεί στο σύγχρονο οικισμό των Δελφών.
Εκεί θα βρείτε αρκετά καταλύματα, ταβέρνες που σερβίρουν νόστιμους κρεατομεζέδες, και καφέ σκαρφαλωμένα στο βράχο που μοιάζει με μπαλκόνι στον Κορινθιακό κόλπο.
Το καλοκαίρι μπορείτε να απολαύσετε ένα πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων που φιλοξενεί το θέατρο Φρύνιχος και το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών.
Οποια εποχή και αν βρεθείς όμως δεν μπορείς παρά να μαγευτείς από τη θέα του Δελφικού Τοπίου. Βουνό και θάλασσα παντρεύονται υπέροχα σε αυτόν εδώ τον τόπο, που προσφέρεται τόσο για χειμερινές όσο και για ανοιξιάτικες ή καλοκαιρινές αποδράσεις.
Ο Θησαυρός των Αθηναίων, ναός χτισμένος από τους Αθηναίους για να στεγάσει τα τρόπαια από σπουδαίες νίκες και αφιερώματα προς το ιερό του Απόλλωνα Παρασυρμένη από τις μυρωδιές της φύσης, καθώς τριγύρω όλα ήταν ανθισμένα στην πρεμιέρα της άνοιξης, κάπου στα μέσα Μαρτίου, κατηφόρισα με τα πόδια από το μαντείο προς το Χρισσό. Το μονοπάτι αυτό που ξεκινάει από το αρχαίο λιμάνι της Κίρρας, δίπλα στην Ιτέα, και φτάνει ώς τους Δελφούς, το ακολουθούσαν άλλοτε οι προσκυνητές. Σήμερα, με καλή σήμανση, είναι μια μοναδική διαδρομή, σχετικά εύκολη που δεν θα σας πάρει πάνω από μια ώρα, και ας κάνετε στάσεις για να μαζέψετε λουλούδια ή να απαθανατίσετε τη θέα που απλώνεται στα πόδια σας καθώς αφήνετε πίσω σας τους Δελφούς.
Το μέρος είναι ιδανικό για τους λάτρεις της πεζοπορίας. Πέρα από το αρχαίο μονοπάτι, που διάβηκα με την παρέα του Απόστολου Χατζηδήμου από το Δήμο Δελφών, μπορείτε να ακολουθήσετε το μονοπάτι από τους Δελφούς προς το Κορύκειον Αντρο διασχίζοντας τον Εθνικό Δρυμό του Παρνασσού ή εκείνο από τους Δελφούς προς το Παρατηρητήριο Κόχραν/Δεσφίνας. Και σαν φτάσετε στη Δεσφίνα μην παραλείψετε να πάρετε τα φημισμένα της παξιμάδια. Οι ντόπιοι τα σερβίρουν με παραδοσιακό τυρί και ντομάτα, αλλά και στην πιο γλυκιά τους εκδοχή, με σπιτικό πετιμέζι.
Η Σφίγγα των Ναξίων, το αρχαιότερο ιωνικό αρχιτεκτονικό στοιχείο στο Μουσείο Δελφών Μια εναλλακτική ενδιαφέρουσα περιπατητική διαδρομή από την Κίρρα είναι το διεθνές μονοπάτι Ε4 που φτάνει μέσω των Δελφών στην Επτάλοφο (Αγόριανη), και συμπίπτει με το αρχαίο μονοπάτι Κίρρας-Δελφών.
Ακόμα όμως και αν δεν είστε λάτρεις της πεζοπορίας αξίζει μια στάση στην Αγόριανη. Δροσιστείτε στο μικρό καταρράκτη που καταλήγει κοντά στην κεντρική πλατεία του χωριού και δοκιμάστε τοπική φορμαέλα. Το χωριό αυτό βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του Παρνασσού και αποτελεί μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική πρόταση διαμονής με αρκετούς παραδοσιακούς ξενώνες για όσους αγαπούν το βουνό, αλλά θέλουν να αποφύγουν την κοσμοσυρροή της Αράχοβας.
Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκεται και η Πολύδροσος, γνωστή και ως Σουβάλα. Οι πηγές του ποταμού Κηφισού στην Αγία Ελεούσα θα προσθέσουν ακόμα μια νότα γαλήνης στην περιήγησή σας στην περιοχή, που αποτελεί άλλωστε τη βόρεια πύλη του χιονοδρομικού κέντρου του Παρνασσού. Στη Σουβάλα βρίσκεται επίσης ο σημαντικός βυζαντινός ναός της Παλαιοπαναγιάς χτισμένος στα ερείπια αρχαίου ναού.
Διασχίζοντας μια διαδρομή μικρότερη από μισή ώρα από τους Δελφούς μπορείτε να επισκεφθείτε την πόλη της Αμφισσας, πρωτεύουσας του Δήμου Δελφών. Αξίζει να δείτε το κάστρο της πόλης ή να κάνετε μια βόλτα προς τον παραδοσιακό οικισμό της Χάρμαινας, άλλοτε ακμάζουσα περιοχή βυρσοδεψείων. Τις Απόκριες ξεχωρίζει για την αναβίωση του στοιχειού της Χάρμαινας.
Πολύ κοντά στους Δελφούς όμως βρίσκεται και η Ιτέα. Σύγχρονη πόλη με αρκετά μαγαζιά στον παραλιακό δρόμο, προσφέρεται για βουτιές δροσιάς αν βρεθείτε στην περιοχή καλοκαίρι.
Η πλατεία της Αγόριανης Ο Δήμος Δελφών διαθέτει επίσης υπέροχα αναρριχητικά πεδία όπως το πεδίο «Πόρτες» στον Αγ. Γεώργιο της Αμφισσας που προσφέρουν στους φίλους του αθλήματος όμορφες στιγμές ενώ προσελκύει και αρκετούς λάτρεις του παραπέντε.
Τι θα φάτε
Στην περιοχή αυτή μιας και βρίσκεται στη Ρούμελη κυριαρχεί η κρεοφαγία. Βασιλιάς είναι το κοντοσούβλι αλλά και ποικιλία άλλων κρεατικών, όπως γαρδουμπάκια, σπληνάντερο και αρνί ψητό ή στη σούβλα. Ξεχωριστή τοπική συνταγή, κυρίως πασχαλινή, είναι το ψημάρνι, δηλαδή ψητό αρνί με χόρτα.
Αν κινηθείτε παραθαλάσσια προς Ιτέα ή Γαλαξίδι θα βρείτε φρέσκο ψάρι και οστρακοειδή στις αρκετές ταβέρνες που βρίσκονται δίπλα στη θάλασσα.
Δοκιμάστε φέτα Παρνασσού και μυζήθρα με σαλάτα ή σε κάποια άλλη εκδοχή με το φημισμένο παξιμάδι της Δεσφίνας και φυσικά ελιές Αμφίσσης.
Τι θα αγοράσετε
* Ελιές Αμφίσσης, οι κλασικές μεγάλες στρογγυλές ελιές της περιοχής με τον μεγαλύτερο συνεχόμενο ελαιώνα στην Ελλάδα.
* Φορμαέλα που φτιάχνεται στην περιοχή. Οι ντόπιοι την προτείνουν σαγανάκι με λεμόνι και συστήνουν να κόβουμε το τυρί από την προηγούμενη μέρα σε ροδέλες για καλύτερο αποτέλεσμα.
* Φέτα Παρνασσού.
* Πάστα ελιάς και γλυκό ελιά.
* Κρασί από τους αμπελώνες του οινοπαραγωγού Αργυρίου που αναβιώνει την τοπική ποικιλία μαύρο Αράχοβας.
Καταλύματα και δραστηριότητες
Πού θα μείνετε
Στους Δελφούς θα βρείτε αρκετά καταλύματα είτε σε ξενοδοχεία είτε σε ενοικιαζόμενα δωμάτια με θέα προς τη θάλασσα και κάποια ανακαινισμένα και αρκετά προσεγμένα. Ενδεικτικά κάποιες προτάσεις για διαμονή στους Δελφούς:
* Fedriades Delphi Hotel: Βρίσκεται σε κεντρική τοποθεσία στην πόλη των Δελφών, σε κοντινή απόσταση από το Αρχαιολογικό Μουσείο. Εχει θέα στον Κορινθιακό κόλπο και στην κοιλάδα του Πλείστου (περίπου 150 ευρώ το δίκλινο), τηλ. 22650 82370, www.fedriades.com
* Ξενοδοχείο Ερμής: Δωμάτια με θέα στη θάλασσα γύρω στα 50 ευρώ τη βραδιά, τηλ. 22650 82318-82163, www.hermeshotel.com.gr/
* Parnassos Delphi Hotel: Σε κεντρική τοποθεσία με τιμή δίκλινου περίπου 80 ευρώ, τηλ. 22650 82321, www.parnassos.org/
* Hotel Leto: Στο κέντρο των Δελφών με μοντέρνα δωμάτια και τιμή δίκλινου περίπου 60 ευρώ, τηλ. 22650 82302, www.leto-delphi.gr/
* Amalia: Στην έξοδο της πόλης των Δελφών, με πανοραμική θέα σε όλη την κοιλάδα μέχρι τη θάλασσα, την Ιτέα και το Γαλαξίδι και εξωτερική πισίνα. Τιμή δίκλινου περίπου 80 ευρώ, www.amaliahoteldelphi.gr/gr, τηλ. 22650 82101
* Αργυρίου (τηλ. 22340 51667, www.argyriouwinery.eu). Ξενώνας του ομώνυμου οινοποιείου στην Πολύδροσο, με λίγα προσεγμένα και όμορφα δωμάτια. 50-70 ευρώ.
* Nafsika Palace (τηλ. 22650 33300, www.nafsikapalace.gr). Τετράστερο ξενοδοχείο κοντά στην παραλία Ιτέας, με περίπου 70 ευρώ το δίκλινο.
Χρήσιμα
* Πληροφορίες για το Δήμο Δελφών και τις εκδηλώσεις, τηλ. 22650 82312, www.delphi.gr, www.eccd.gr.
* Πληροφορίες για πεζοπορίες μπορείτε να πάρετε από τον ορειβατικό σύλλογο Αμφισσας, τηλ. 22650 28577-29201
* Για τη συνοικία της Χάρμαινας στην Αμφισσα: http://www.harmaina.gr
* Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού, τηλ. 22340 22315, http://www.parnassos-ski.gr
* Για αναρρίχηση επισκεφθείτε το htt://climbdelphi.blogspot.gr και για παραπέντε το http://afostel.blogspot.gr

Παρθενώνας

Στεγάζεται ο Παρθενώνας

Σε δυόμισι με τρία χρόνια θα δούμε και τον Παρθενώνα με στέγη. Μη φανταστείτε βέβαια το μνημείο πλήρως στεγασμένο όπως απεικονίζεται στις διάφορες αναπαραστάσεις του.
Προγραμματίζεται όμως η μερική αποκατάσταση της στέγης σε όλο το δυτικό πτερό του ναού και η αποκατάσταση του δυτικού τοίχου του σηκού του Παρθενώνα, όπως και η αντικατάσταση του τσιμεντένιου υπέρθυρου της γιγάντιας αρχαίας θύρας στο εσωτερικό του μνημείου. Δηλαδή, θα τοποθετηθούν επτά δοκοί (4 αρχαίοι και 3 από νέο μάρμαρο) και όλα τα φατνώματά τους πάνω από τη δυτική κιονοστοιχία (είναι αυτή που βλέπουμε αφήνοντας πίσω μας τα Προπύλαια) και την εσωτερική κιονοστοιχία του οπισθόναου, έτσι ώστε να γίνει κατανοητή από τους επισκέπτες η εικόνα που είχε ο ναός της θεάς Αθηνάς στην κλασική εποχή.
Την επέμβαση αυτή είχε δρομολογήσει στη δεκαετία του '50 ο Αναστάσιος Ορλάνδος και είχε μάλιστα κατασκευάσει με τους άριστους τεχνίτες εκείνης της εποχής τρεις ελεύθερες δοκούς, τέσσερις μεταδόκιες πλάκες και 18 φατνώματα από νέο πεντελικό μάρμαρο. Ηθελε με αυτό τον τρόπο να προστατεύσει τα γλυπτά της δυτικής ζωφόρου που ήταν ακόμη επάνω στο μνημείο (τώρα εκτίθενται στο Μουσείο της Ακρόπολης). Είχε από τότε γίνει αισθητή η διάβρωση των γλυπτών από την όξινη βροχή και τη ρύπανση της ατμόσφαιρας. Ο Ορλάνδος όμως δεν προχώρησε φοβούμενος τη στατική επάρκεια του μνημείου, καθώς οι δοκοί θα ακουμπούσαν στους κίονες του οπισθόναου που είχαν υποστεί βλάβες από τη μεγάλη πυρκαγιά του Παρθενώνα και δεν μπορούσε κανείς να ελέγξει τη συμπεριφορά τους σε έναν ενδεχόμενο σεισμό. Τα τελευταία χρόνια οι κίονες αυτοί ενισχύθηκαν με ενέματα και είναι σε θέση να σηκώσουν τέτοια φορτία, σύμφωνα με τους μελετητές του μνημείου που εισηγήθηκαν τη νέα πρόταση η οποία εγκρίθηκε ομόφωνα προχτές από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο.
Η στέγαση ή μη του Παρθενώνα ετέθη ως ερώτημα το 2013 στο διεθνές συνέδριο της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (ΕΣΜΑ) και οι σύνεδροι ψήφισαν με μεγάλη πλειοψηφία «υπέρ της πλήρους κάλυψης του δυτικού πτερού» όπως τόνισε ο πρόεδρος της ΕΣΜΑ Χαράλαμπος Μπούρας στο ΚΑΣ. Κι επειδή κάποια από τα μέλη του Συμβουλίου εξέφρασαν προβληματισμό για τη σκίαση των αντιγράφων γλυπτών της ζωφόρου μετά τη δημιουργία της οροφής, ο κ. Μπούρας ανέφερε πως «αν γίνει η οροφή τότε θα αντιληφθούμε κάτι που δεν γνωρίζει ίσως κανείς, ότι δηλαδή στην αρχαιότητα η ζωφόρος ήταν πάντα βαθύτατα σκιασμένη. Δηλαδή, αυτή η έννοια ενός λαμπρού γλυπτού στο φως ήταν αδιανόητη. Τώρα θα το ξανακερδίσουμε ως αίθηση». Την ίδια άποψη μας εξέφρασε και η πρώην διευθύντρια της ΥΣΜΑ Μαίρη Ιωαννίδου που έχει παρακολουθήσει την προετοιμασία αυτών των μελετών εδώ και χρόνια. Θεωρεί πως η αποκατάσταση του δυτικού πτερού θα βοηθήσει στην κατανόηση ενός τμήματος του μνημείου, θα βελτιώσει τη σεισμική συμπεριφορά του σε εκείνο το σημείο και συγχρόνως θα προστατεύσει τα αντίγραφα της ζωφόρου.
Είναι έτοιμες οι φατνωματικές πλάκες που θα ανέβουν στον Παρθενώνα. Αριστερά, σχεδιαστική αναπαράσταση της στέγασης του δυτικού πτερού Είναι έτοιμες οι φατνωματικές πλάκες που θα ανέβουν στον Παρθενώνα. Αριστερά, σχεδιαστική αναπαράσταση της στέγασης του δυτικού πτερού Η περιοχή αυτή στην αρχαιότητα καλυπτόταν από 7 δοκούς (όσες θα επανατοποθετηθούν) επί των οποίων εδράζονταν 18 φατνωματικές πλάκες με πλούσιο διάκοσμο, που αποτελούσαν την οροφή του πτερού. Τέσσερις από τις δοκούς σώθηκαν στη θέση τους έως το 1992, οπότε κατέβηκαν από το μνημείο για να μεταφερθεί η ζωφόρος στο μουσείο. Εκτοτε εκκρεμούσε η επανατοποθέτησή τους, κάτι που προϋπέθετε στατική ενίσχυση της περιοχής αυτής. Τη μελέτη ανέλαβαν ο αρχιτέκτων Κοσμάς Σκαρής, ο πολιτικός μηχανικός Ζαννής Κοντέας σε συνεργασία με την υπεύθυνη για τα έργα στον Παρθενώνα αρχιτέκτονα Ροζαλία Χριστοδουλοπούλου και την πολιτικό μηχανικό Αντιγόνη Βρούβα.
Στην ίδια συνεδρίαση αποφασίστηκε επίσης η αποκατάσταση του δυτικού τοίχου του σηκού του Παρθενώνα, όπως και η αντικατάσταση του τσιμεντένιου υπέρθυρου, σύμφωνα με τη μελέτη της αρχιτέκτονα Λένας Λαμπρινού και του πολιτικού μηχανικού Βασίλη Παπαβασιλείου.
Η διευθύντρια της ΥΣΜΑ Βασιλική Ελευθερίου ανέφερε στο συμβούλιο ότι «ο δυτικός τοίχος είναι ένα από τα καλύτερα διατηρούμενα μέρη του μεγάλου ναού αν και έχει υποστεί θερμικές θραύσεις τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική επιφάνειά του». Το κυριότερο πρόβλημα εντοπίζεται στο υπέρθυρο, γιατί έχει τοποθετηθεί τσιμεντένιο από τις αναστυλώσεις του Μπαλάνου (1926) και έχει διαβρωθεί. Η αποκατάστασή του, είπαν πως θα στηριχθεί στην αναλυτική περιγραφή και τεκμηρίωση του υπερθύρου (το οποίο αποτελείται από τέσσερις πλινθίδες) του Μαν. Κορρέ (1994). Ο κ. Κορρές έχει κάνει την αναπαράσταση του τρόπου στερέωσης και λειτουργίας της γιγάντιας αρχαίας θύρας, την ταύτιση και μελέτη των μαρμάρινων σπολίων με τα οποία είχε γίνει κατά την υστερορωμαϊκή περίοδο η επισκευή της μετά τη μεγάλη πυρκαγιά και τη μελέτη αποκατάστασης του υπέρθυρου. Η επέμβαση όμως λόγω άλλων προτεραιοτήτων δεν έγινε τελικά και ανατέθηκε νέα μελέτη στους Λαμπρινού και Παπαβασιλείου ώστε να διερευνηθεί η δυνατότητα συνδέσεως και συμπληρώσεως των θραυσμάτων των τριών αρχαίων πλινθίδων και μιας 4ης από νέο μάρμαρο. Το υλικό έχει ήδη εξασφαλιστεί και θα αρχίσει άμεσα η κατεργασία του.