ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΠΑ
Καλοκαιρινές διακοπές, με την κλασική σημασία του όρου -με γονείς σε κάποιο νησί ή σε κάποιο παραθαλάσσιο μέρος ή σε κάποιο βουνό κ.λπ- τότε στην επαρχία δεν ξέραμε τι θα πει. Ούτε και οι γονείς μας, αγρότες και κτηνοτρόφοι οι πιο πολλοί, το ξέρανε, γιατί ήταν συνέχεια υποχρεωμένοι να είναι στα χωράφια δουλεύοντας πολλές φορές κάτω από το λιοπύρι του καλοκαιριού, αλλά και το κρύο του χειμώνα.
Τις πρώτες μου διακοπές τις έκανα το καλοκαίρι του 1978, 16 χρονών περίπου, όταν μαζί με τον φίλο μου και συμμαθητή Κώστα πήγαμε στην Κέρκυρα για μια βδομάδα με ένα σακίδιο στον ώμο.
Τότε, δεν υπήρχε ο φόβος μην γίνει το ένα μη σου κάνει κάποιος το άλλο. Κοιμόμαστε στις παραλίες κάτω από τα αστέρια, ελεύθεροι και ωραίοι. Την ελευθερία μας θέλαμε, τι άλλο να ζητήσουμε. Νέοι είμαστε, όλη η ζωή ήτανε μπροστά μας.
Είχαμε και μια ελπίδα να γνωρίσουμε και καμιά τουριστριούλα, αλλά τελικά δεν καταφέραμε και πολλά. Εγώ δηλαδή, γιατί ο Κώστας ήταν πιο «μπασμένος» στα ερωτικά, είχε και ένα λέγειν, ήταν γενικά «πέφτουλας», που λένε σήμερα τα παιδιά, καμάκι το λέγαμε εμείς τότε. Από τις 10 μία να κάτσει καλά είναι, ήταν η φιλοσοφία του. Εγώ ήμουνα πιο ντροπαλός με τις γυναίκες και έτσι δεν κατάφερνα και πολλά.
Καλοκαιρινές διακοπές, με την κλασική σημασία του όρου -με γονείς σε κάποιο νησί ή σε κάποιο παραθαλάσσιο μέρος ή σε κάποιο βουνό κ.λπ- τότε στην επαρχία δεν ξέραμε τι θα πει. Ούτε και οι γονείς μας, αγρότες και κτηνοτρόφοι οι πιο πολλοί, το ξέρανε, γιατί ήταν συνέχεια υποχρεωμένοι να είναι στα χωράφια δουλεύοντας πολλές φορές κάτω από το λιοπύρι του καλοκαιριού, αλλά και το κρύο του χειμώνα.
Τις πρώτες μου διακοπές τις έκανα το καλοκαίρι του 1978, 16 χρονών περίπου, όταν μαζί με τον φίλο μου και συμμαθητή Κώστα πήγαμε στην Κέρκυρα για μια βδομάδα με ένα σακίδιο στον ώμο.
Τότε, δεν υπήρχε ο φόβος μην γίνει το ένα μη σου κάνει κάποιος το άλλο. Κοιμόμαστε στις παραλίες κάτω από τα αστέρια, ελεύθεροι και ωραίοι. Την ελευθερία μας θέλαμε, τι άλλο να ζητήσουμε. Νέοι είμαστε, όλη η ζωή ήτανε μπροστά μας.
Είχαμε και μια ελπίδα να γνωρίσουμε και καμιά τουριστριούλα, αλλά τελικά δεν καταφέραμε και πολλά. Εγώ δηλαδή, γιατί ο Κώστας ήταν πιο «μπασμένος» στα ερωτικά, είχε και ένα λέγειν, ήταν γενικά «πέφτουλας», που λένε σήμερα τα παιδιά, καμάκι το λέγαμε εμείς τότε. Από τις 10 μία να κάτσει καλά είναι, ήταν η φιλοσοφία του. Εγώ ήμουνα πιο ντροπαλός με τις γυναίκες και έτσι δεν κατάφερνα και πολλά.
