Αναπαραγωγή, αποδράσεις, αξιοθέατα, εκδρομές, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας με βάση δημοσιεύσεις από τα μ.μ.ε.

Omonoia Square - Ομόνοια πλατεία

Του Αγγελου Μανταδάκη/Αυγή
«Ομόνοια πλατς πλουτς». Αυτός ήταν ο τίτλος της επιθεώρησης που ανέβασε μια αθηναϊκή σκηνή τη δεκαετία του 1960 προκειμένου να σατιρίσει την -για πολλοστή φορά- ανακατασκευή της περίφημης πλατείας.
Ήταν μέσα στην καραμανλική οκταετία (1955-1963) που η κυβέρνηση θεώρησε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να αλλάξει για άλλη μια φορά τη μορφή της πλατείας και να την εξοπλίσει με τα συντριβάνια που την συνόδεψαν επί πολλά χρόνια.
Σύμφωνα με το αρχικό πολεοδομικό σχέδιο της Αθήνας των Κλεάνθη και Ζάουμπερτ (1834), ο χώρος προοριζόταν για την ανέγερση των ανακτόρων. Στη συνέχεια αποφασίστηκε η ανέγερση του Ναού του Σωτήρος, προκειμένου το έθνος να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς τον Θεό για την απελευθέρωση. Ο έρανος, όμως, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και το ποσό που συγκεντρώθηκε διατέθηκε για την ανέγερση του ναού της Μητροπόλεως.
Είναι η πιο παλιά πλατεία της Αθήνας, από την οποία ξεκινούν ακτινωτά οι βασικές οδικές αρτηρίες της πόλης, Σταδίου, Αθηνάς, Πανεπιστημίου, 3ης Σεπτεμβρίου, οδοί Κοτοπούλη και Δώρου, που έχουν πεζοδρομηθεί. Η ονομασία της οφείλεται στην αντιπαράθεση των δύο ισχυρών παρατάξεων, των Πεδινών και των Ορεινών.
Το σχήμα και η μορφή της πλατείας τσαλακώθηκαν πολλές φορές εδώ και χρόνια.
Σήμερα όμως θα μιλήσουμε και θα περπατήσουμε όχι στην ιστορική πλατεία, αλλά στη συνοικία της Ομόνοιας. Λίγοι έως ελάχιστοι άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχει τέτοια γειτονιά, δηλαδή άνθρωποι που κατοικούν και δραστηριοποιούνται στην περιοχή πέριξ της πλατείας.
Η γειτονιά Ομόνοια αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα, ιδιαίτερα μετά τη δενδροφύτευσή της στις αρχές του 19ου αιώνα. Αυτή ήταν και η αιτία ώστε η περιοχή να γίνει κέντρο της κοσμικής κίνησης.
Η Αγ. Κωνσταντίνου μέχρι και το ύψος του Εθνικού Θεάτρου, η Πειραιώς μέχρι και τη Ζήνωνος, η Σταδίου με τα Χαφτεία και η Γ' Σεπτεμβρίου με τα γύρω δρομάκια συγκροτούσαν τη γειτονιά της Ομόνοιας...

...Η Ελλάδα δεν είναι ό,τι δηλώνουν οι μεγαλοεργολάβοι και οι καταπατητές, αλλά αυτό που δηλώνουν οι ποιητές της, οι λογοτέχνες της, οι μουσουργοί της, οι τροβαδούροι της...
Η Ελλάδα είναι λοιπόν η Περσεφόνη, η Δήμητρα, η Αθηνά και η Αφροδίτη...
Είναι η «Αμοργός» του Γκάτσου, ο « Επιτάφιος» του Ρίτσου, οι αθάνατες νότες από το έργο του Μίκη Θεοδωράκη ή από εκείνο του Μάνου Χατζιδάκι. Τα τραγούδια του Σ. Μάλαμα και του Θ. Παπακωνσταντίνου.
Είναι οι στίχοι των δύο Διονυσίων της φυλής (Σολωμού και Σαββόπουλου),που σε διαφορετικές εποχές διάβασαν την ψυχή μας...

Βλέπε και άλλη αρθρογραφία του Κυρίου Μανταδάκη εδώ:
http://www.avgi.gr/article/10811/9019011/ta-thymarakia
http://www.avgi.gr/article/10811/8988748/ste-dexamene-ton-logion Για τη Δεξαμενή στο Κολωνάκι.

Place of Theater Arcade of Merchadisers Πλατεία Θεάτρου Στοά Εμπόρων.

Πλατεία Θεάτρου
Η πλατεία Θεάτρου είναι μία από τις παλαιότερες πλατείες της Αθήνας. Από το 1840 λειτούργησε το πρώτο λιθόκτιστο θέατρο της πόλης (θέατρο Μπούκουρα) το οποίο επισκέπτονταν οι Αθηναίοι διαφόρων κοινωνικών τάξεων για να παρακολουθήσουν όπερες και λυρικά δράματα.
Μετά τις παραστάσεις ακολουθούσαν λαϊκά πανηγύρια. Το θέατρο κατεδαφίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Στη θέση του κτίστηκε και λειτουργεί από το 1932 η Διπλάρειος Σχολή, με πρωταρχική αποστολή, (σύμφωνα με το όραμα του Αριστείδη Διπλάρη) η εκπαίδευση ευρύτατου φάσματος πολιτών σε τεχνικά επαγγέλματα. Παράλληλα άνθησε το εμπόριο, λόγω της εγγ΄υτητας με την υπαίθρια δημοτική αγορά. Οι παραδοσιακές ταβέρνες και άλλοι δημοφιλείς χώροι διασκέδασης είναι έτοιμοι να ενεργοποιηθούν ξανά.
Guru Bar.
Κατάστημα στο Κέντρο.
7 καταστήματα προς ανακατασκευή για φιλοξενία πολιτιστικών προγραμμάτων από Ιούλιο-Δεκέμβριο 2018.
Δραστηριότητες:
Χειροτεχνία και Βιομηχανικό Προϊόν
Εικαστική τέχνη. Εναλλασσόμενα πολιτιστικά προγράμματα, εκθέσεις σύγχρονης τέχνης όλων των εφαρμογών εικαστικών, ζωγραφικής, χαρακτηκτικής, φωτογραφίας, γλυπτικής
Πολυχώρος Παραστατικών Τεχνών και Μουσικής. Χ΄ωρος εκδηλώσεων δράσεων, συζητήσεων παρουσιάσεων πειραματικής μουσικής, θεατρικών δρώμενων.
Στοά εμπόρων.
Προγράμματα και χρημματοδοτήσεις
Ανοιγμα 10 κλειστών καταστημάτων για κοινωνικές και συναιτεριστικές επιχειρήσεις.
Πηγή : Εφημερίδα των Συντακτών 25-27 Μαίου 2018

https://www.trip2athens.com/TripPlanner/
Συνδέει την οδό Βουλής με την οδό Λέκκα και βρίσκεται στο ισόγειο του Ταμείου Εμπόρων. Σχεδιασμένη από τον Λεωνίδα Μπόνη και τον Εμμανουήλ Λαζαρίδη το 1950, η Στοά Εμπόρων Συνδέει την οδό Βουλής με την οδό Λέκκα και βρίσκεται στο ισόγειο του Ταμείου Εμπόρων. αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα που ενώνονται με μία διπλή μαρμάρινη σκάλα. Από τα δυναμικότερα εμπορικά κέντρα της πόλης, η σταδιακή της παρακμή επισφραγίστηκε με την μεταφορά του ταμείου το 2006. Η δράση “Ίχνη Εμπορίου” που ξεκίνησε το 2014 επιχειρεί να ξαναδώσει ζωή στη στοά παραχωρώντας για κάποιους μήνες καταστήματα σε νέους δημιουργούς και επαγγελματίες.
Πηγή: https://www.trip2athens.com/el/see-n-do/attractions/dromoistoes/attraction-246/
https://www.trip2athens.com/TripPlanner/

Arta-psifidoto

Ψηφιδωτό δάπεδο, του 4ου π.X. αιώνα, που κοσμεί τον κυκλικό χώρο σε λουτρό, έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, κατά τις ανασκαφέςτου έργου «Εργασίες ανάδειξης και διαμόρφωσης του αρχαιολογικού χώρου του Μικρού Θεάτρου της αρχαίας Αμβρακίας» που εκτελείται από τη Εφορεία Αρχαιοτήτων Άρτας.
Το βοτσαλωτό δάπεδο έχει κυκλικό σχήμα και καλύπτει το κεντρικό τμήμα χώρου του λουτρού που προϋπήρχε στην ίδια θέση, όπου αργότερα κατασκευάστηκε το Μικρό Θέατρο. Αποτελείται από μικρά λευκά, φαιοκίτρινα και σκουρόχρωμα ποταμίσια βότσαλα που απεικονίζουν σκηνές που σχετίζονται με το υγρό στοιχείο. Η διακόσμηση, περιλαμβάνει τρέχουσα σπείρα που οριοθετεί την παράσταση, στην οποία απεικονίζονται σκηνές ερωτιδέων που παίζουν διάφορα παιχνίδια με κύκνους, ερωτιδέας που ιππεύει δελφίνι, κύκνος που πετά, ψάρια, υδρόβια πτηνά και ένα χταπόδι.
Το βοτσαλωτό συνδέεται με ένα παρόμοιο δάπεδο, το οποίο εντοπίστηκε σε παλαιότερη ανασκαφή τη δεκαετία του '70 και ήταν μερικώς καλυμμένο από το ανατολικό τμήμα του κοίλου του Μικρού Θεάτρου. Το δάπεδο αυτό είχε αποκολληθεί κατά τις ανασκαφές του 1976. Το παλαιότερο αυτό βοτσαλωτό απεικονίζει ανάλογες παραστάσεις με φτερωτούς ερωτιδείς, κύκνους και δελφίνια και βρίσκεται σήμερα στις αποθήκες του Αρχαιολογικού Μουσείου 'Αρτας. Βάσει της αρχιτεκτονικής του μνημείου και των βοτσαλωτών των δαπέδων, που μοιάζουν με ανάλογο λουτρικό συγκρότημα από την αρχαία Κόρινθο, το Λουτρό του Κενταύρου, το ψηφιδωτό χρονολογείται γύρω στα μέσα του 4ου αι. π.Χ.
Στην ανακοίνωση της Εφορείας Αρχαιοτήτων Άρτας, αναφέρεται ότι η ανασκαφική έρευνα γίνεται από το μόνιμο εργατοτεχνικό προσωπικό της Υπηρεσίας, τους Χρ. Νασιούλα, Π. Κατσαρό, και Β. Καραγιάννη, υπό την επίβλεψη του δρ αρχαιολόγου Νεκτάριου - Πέτρου Γιούτσου. Τα πρώτα μέτρα προστασίας του ψηφιδωτού ελήφθησαν από τους συντηρητές της Υπηρεσίας, Κωνσταντίνο Υψηλό, Κατερίνα Μπασιάκου και Γεώργιο Μπισμπίκη, οι οποίοι έχουν ξεκινήσει τη σύνταξη μελέτης για τη συντήρηση και στερέωσή του.
Η Άρτα είναι μια πόλη που κατοικήθηκε αδιάλειπτα από την αρχαιότητα έως σήμερα και τα επάλληλα ίχνη των προηγούμενων οικήσεων είναι ορατά σε διάφορα σημεία του σύγχρονου πολεοδομικού ιστού δημιουργώντας ένα παλίμψηστο τοπίο, όπου ενυπάρχουν παρελθούσες στιγμές και μορφές, προβολές των προηγούμενων οικήσεών της, αλλά και παλαιότερες και νεότερες ιστορικές μνήμες.
Ο χώρος του Μικρού Θεάτρου στο κέντρο της πόλης αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της. Στόχος του έργου τής ανάδειξής του είναι να ενσωματωθεί ο νέος αυτός αρχαιολογικός χώρος στο σύγχρονο αστικό τοπίο και στην καθημερινότητά των κατοίκων.

Γλυπτά των Ζογγολόπουλου και Χουλιάρα στην Αρχαία Μεσσήνη

Πηγή:Αυγή
Ενθουσιασμένος από τη συνύπαρξη σύγχρονων έργων τέχνης στην Αρχαία Μεσσήνη, ο Πέτρος Θέμελης, ανασκαφέας επί σειρά ετών, καθηγητής και πρόεδρος της Εταιρείας Μεσσηνιακών Αρχαιολογικών Σπουδών, μιλούσε με πάθος χθες το μεσημέρι για την “κοινωνικοποίηση των αρχαίων μνημείων”.

Αφορμή της συνάντησης στο ωραίο νεοκλασικό της οδού Ψαρομηλίγκου 33, με θέα τον Κεραμεικό, στάθηκε η έκθεση έργων τέχνης του Γιώργου Ζογγολόπουλου και του Γιώργου Χουλιάρα, από τις 14 Ιουλίου έως και τις 30 Σεπτεμβρίου, στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης. Χαρακτήρισε την έκθεση “βήμα πρωτοπορίας και προόδου”, λέγοντας ότι “η συνύπαρξη είναι σημαντικό βίωμα” και αναφερόμενος στην ιστορία του τόπου, με την “ευημερούσα πόλη να δέχεται από παντού καλλιτέχνες, τους 140 χάλκινους ανδριάντες στο Ασκληπιείο, τα υπαίθρια έργα από ορείχαλκο, αλλά και τα μαρμάρινα στα ιερά, από τα οποία δεν σώζεται κανένα”.

Ο Π. Θέμελης δεν παρέλειψε να μιλήσει για το πώς “τα σύγχρονα έργα που έλειπαν από τον τόπο συνομιλούν με τον συντηρητικό χώρο” και να επισημαίνει ότι με αυτόν τον τρόπο “τα μνημεία άρχισαν να ξαναζούν”. Ωστόσο, ομολόγησε ότι υπάρχει κοινό που είναι ενθουσιώδες, αλλά και κοινό που στέκεται επικριτικά.

Η έκθεση “Ζογγολόπουλος-Χουλιάρας: Μεσσάνα - Μια γλυπτική για τον δημόσιο χώρο στην Αρχαία Μεσσήνη περιλαμβάνει έντεκα γλυπτά του Ζογγολόπουλου και έντεκα γλυπτά του Χουλιάρα, έργα μεγάλης κλίμακας και κατασκευασμένα για εξωτερικό χώρο, ανθεκτικά ως προς το υλικό τους και “δωρικά” ως προς τη σύλληψη και την εκτέλεσή τους, με αναφορές μυθολογικές και ιστορικές, συμβατές με τον χώρο αλλά και διαχρονικό συμβολισμό.

Για “γλυπτά που πατάνε πάνω σε αρχαίες πέτρες, κάτι που είναι προνόμιο” μίλησε ο Άγγελος Μωρέτης, αρχιτέκτονας και διευθυντής του Ιδρύματος Ζογγολόπουλου, που αναφέρθηκε στην εγκατάσταση λέγοντας ότι “τα γλυπτά αφουγκράζονται τον χώρο ιστορικά και αισθητικά, συνομιλώντας μαζί του, επαναπροσδιορίζοντας το τοπίο, τη δομή και τους άξονες των αρχαίων κτισμάτων, αλλά και την ίδια την ιδέα, τον συμβολισμό και τη σημασία του δημόσιου χώρου”. Έκανε λόγο επίσης για την “κοινωνικοποίηση των αρχαιολογικών χώρων”, αλλά και για το “άνοιγμα και την εξωστρέφεια” μιας τέτοιας έκθεσης σε αρχαιολογικό χώρο που μοιάζει, όπως είπε, “σαν ένα ταξίδι όπου βλέπεις καλύτερα τη δική σου πατρίδα”, καθώς, όπως διευκρίνισε, με αυτό τον τρόπο βλέπουμε διαφορετικά και τα αρχαία γλυπτά. Το πρώτο έργο της έκθεσης είναι το “χέρι” του δημιουργού, που είναι το χέρι του ίδιου του Ζογγολόπουλου.

Ο Γιώργος Χουλιάρας, γλύπτης και ομότιμος καθηγητής της ΑΣΚΤ, αναφέρθηκε στην αγάπη του στην Αρχαία Μεσσήνη, τον “πιο οργανωμένο και πλήρη χώρο της Αρχαίας Ελλάδας”, όπου πήγαινε συχνά με φοιτητές του, χαρακτηρίζοντάς τη “ιδανικό τόπο για παρέμβαση στον δημόσιο χώρο”. “Προσπαθήσαμε να τοποθετήσουμε τα σύγχρονα γλυπτά στους κοινόχρηστους ανοιχτούς χώρους, στους δρόμους, στην αγορά, σε σημεία εφαπτόμενα του Ασκληπιείου, σε ενιαίους χώρους που λειτουργούν υπό τύπον πλατείας, στην περιοχή της Παλαίστρας και την περιοχή της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας”.

Για τα “σύγχρονα γλυπτά που συμβάλλουν με τη λιτή, αλλά καθηλωτική παρουσία τους σε έναν νέο συλλαβισμό της γεωγραφίας του χώρου, στην επαναψηλάφηση και στον αναστοχασμό των μνημείων του και της σημασίας τους” έκανε λόγο η επιμελήτρια Ίριδα Κρητικού.

Το όραμά του για την Αρχαία Μεσσήνη, με την τοποθέτηση έργων καλλιτεχνών που θα δουλέψουν επιτόπου, αφήνοντάς τα στον χώρο, θυμίζοντας τους αρχαίους ανδριάντες που λείπουν, μετέφερε στο τέλος της παρουσίασης ο Πέτρος Θέμελης, που αποκάλυψε επίσης και την πρότασή του να γίνει η Αρχαία Μεσσήνη δεύτερη έδρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, με παραστάσεις λυρικού ρεπερτορίου. Την τελετή των εγκαινίων, το Σάββατο 14 Ιουλίου, στις 7 μ.μ., θα πλαισιώσουν η σοπράνο Χριστίνα Γιαννακοπούλου και ο κιθαρίστας Αντώνης Κουφουδάκης.

Μορφές τουρισμού

Την ώρα που ο  Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού προβλέπει ότι ο τουρισμός στις ανερχόμενες οικονομίες θα φτάσει μέχρι το 2030 σε ποσοστό 57% της παγκόσμιας αγοράς, έναντι 47% το 2010, η παθογένεια της εποχικότητας παραμένει με κίνδυνο την υπερσυγκέντρωση πληθυσμών σε τουριστικούς προορισμούς. Η επέκταση όμως της τουριστικής περιόδου βασίζεται στην ανάπτυξη των ειδικών εκείνων θεματικών μορφών που ολοένα και περισσότερο κερδίζουν σημαντικά μερίδια ταξιδιωτών και μάλιστα «φανατικών», πράγμα που συμβάλει και στην επανάληψη της επίσκεψης, ένα εξίσου βασικό ζητούμενο για την επιτυχία κάθε στρατηγικής προσέγγισης των αγορών. Πηγή:
http://www.tornosnews.gr/stiles/apopsi/31129-thematikes-morfes-toyrismoy-vs-epochikothta-grafei-o-noths-martakhs.html
ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

ΚΑΤΑΔΥΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Τα ζευγάρια είναι διατεθειμένα να δαπανήσουν παραπάνω για γαμήλιο τουρισμό σε σχέση με απλές διακοπές
• Μόνο το 33% των συνολικών γάμων γίνεται σε θρησκευτικούς χώρους
• 9 στα 10 ζευγάρια αποφασίζουν με βάση το καιρό/ κλήμα
• Το μεσο διάστημα προκρατήσεις: 11.6 μήνες
• Μέσος όρος επισκεπτών σε γαμήλιο τουρισμό: 28
Μέσος όρος διαμονής καλεσμένων- 4 μέρες
• Μέσος όρος διαμονής ζεύγους - 7 μέρες
Τα ταξίδια του μέλιτος, ο γαμήλιος τουρισμός και ο ρομαντικός τουρισμός αποτελούν έναν τομέα $28 δισεκατομμυρίων παγκοσμίως
• Ο μεσος προϋπολογισμός για γαμήλιο τουρισμό είναι $28,000
• Δημοφιλέστεροι μήνες: Σεπτέμβρης- Οκτώβρης

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΥΓΕΙΑΣ

Ο  Τουρισμός Υγείας  λειτουργεί θετικά στην επέκταση της τουριστικής περιόδου και, συνεπώς, στην ομοιογενή, κατά το δυνατόν, κατανομή του τουριστικού πλήθους στο χώρο και στο χρόνο και αποτελεί  μια εξαιρετικά κερδοφόρα βιομηχανία ετήσιου τζίρου 20 δισ. δολαρίων και 30 εκατ. χρηστών των υπηρεσιών υγείας.  Αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι  μέχρι το 2020, το ποσοστό του ηλικιακού στρώματος 65+, θα ανέρχεται στο εντυπωσιακό ποσοστό του 20% επί του συνόλου του πληθυσμού στην Ευρώπη, είναι σαφές ότι εξελίσσεται σε δυναμικό υποτομέα του Τουρισμού. Πολύ περισσότερο που η συγκεκριμένη δημογραφική ομάδα, αναδεικνύεται σε  υπολογίσιμη ταξιδιωτική δύναμη  καθώς φαίνεται να διαθέτει  ευχέρεια χρόνου, τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους και επιθυμία για ταξίδια σε κοντινούς προορισμούς, εντός και εκτός της χώρας διαμονής.

ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

• Μορφή τουρισμού, όπου ο περίπατος είναι ο βασικός σκοπός της εκδρομής ή του ταξιδιού
• Εναλλακτική μορφή τουρισμού η οποία:
• Είναι οικονομικά αποδοτική
• Ταυτόχρονα εντάσσεται και είναι αποδεκτή από τον κοινωνικό ιστό ενός τόπου
• Με την ανάπτυξη του, αντιμετωπίζεται η εποχικότητα του τουρισμού
• Προσελκύονται αλλοδαποί επισκέπτες σε περιοχές που παραδοσιακά αποτελούσαν προορισμούς μόνο για Έλληνες.
• Έχει μικρό κόστος
• Μπορεί να πραγματοποιηθεί παντού
• Έχει θετικό αντίκτυπο στην υγεία (Μπορεί να θεωρηθεί και Τουρισμός Υγείας)
• Δεν χρειάζεται να διδαχθεί αφού είναι φυσικός τρόπος μετακίνησης του ανθρώπου (Όλοι μπορούν να πάρουν μέρος)
• Είναι μια διαχρονική αθλητική δραστηριότητα που μπορεί να πραγματοποιείται σε κάθε ηλικία
• Μπορεί να συνδυαστεί με πολλές άλλες δραστηριότητες (Άλλες μορφές τουρισμού)
• Μπορεί να πραγματοποιηθεί κατά μονάδα, με τον ή την σύντροφο, φίλο ή με ομάδες
• Μπορεί να πραγματοποιηθεί σχεδόν κάθε μέρα του χρόνου με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες (Επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου)

ΜΟΡΦΕΣ:

Πεζοπορική Βόλτα/ Κλασικός Περίπατος
Θρησκευτικοί Περίπατοι
Nordic Walking             (Σκανδιναβικό Περπάτημα)
Αναρρίχηση
Ορειβασία

ΒΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ.

Μπορεί οι millenilas, γνωστοί και ως γενιά των κινητών τηλεφώνων συνδέονται συχνά με τα βιωματικά ταξίδια, όμως σύμφωνα με το TripBarometer, το 69% των ταξιδιωτών από όλο τον κόσμο, όλων των ηλικιών, το 2016 έκανε ταξίδια με νέες εμπειρίες. Ο βιωματικός τουρισμός ορίζεται ως το είδος τουρισμού κατά το οποίο οι άνθρωποι δίνουν έμφαση στην αποκόμιση εμπειριών από μια χώρα, μια πόλη ή ένα μέρος αποκτώντας επαφή με την τοπική ιστορία, τους ανθρώπους και την κουλτούρα. Στοιχεία όπως η περιπέτεια, ο υπεύθυνος τουρισμός και οι αυθεντικές εμπειρίες, παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του βιωματικού τουρισμού.
Σύμφωνα με  έρευνα της Virtuoso, το μεγαλύτερο ποσοστό (41%) των ταξιδιωτών που λατρεύουν την περιπέτεια ανήκει στο ηλικιακό γκρουπ 50-65 ετών έναντι ενός 14% με ηλικίες κάτω των 35 ετών. Ενώ ο ελεύθερος χρόνος και οι αποταμιεύσεις χρόνων μπορεί να προσφέρουν περισσότερες ευκαιρίες για ταξίδια, η αγορά των συνταξιούχων προτιμά κάτι περισσότερο από διακοπές χαλάρωσης στην παραλία.

«ΔΙΑΣΠΟΡΙΤΕΣ» : ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΟΡΦΗ ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ.

Οι Έλληνες, λόγω της οικονομικής ύφεσης, είτε δεν ταξιδεύουν καθόλου είτε περιορίζουν το χρόνο των διακοπών τους είτε ξοδεύουν λιγότερα από άλλες χρονιές.
Ωστόσο, η μεγάλη φυγή, κυρίως νέων, για αναζήτηση εργασίας σε χώρες του εξωτερικού τους έδωσε την οικονομική δυνατότητα που είχαν στερηθεί όσο βρίσκονταν στην Ελλάδα και, παράλληλα, τους τόνωσε την ανάγκη να βρεθούν τους καλοκαιρινούς κυρίως μήνες στην πατρίδα, όχι μόνο για να επισκεφθούν οικεία πρόσωπα αλλά και για να κάνουν διακοπές.

Δημιουργήθηκε λοιπόν μια νέα μορφή εσωτερικού ( από πλευράς ιθαγένειας και καταγωγής) τουρισμού με χαρακτηριστικά όμως εξωτερικού-εισερχόμενου Τουρισμού.

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ-ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ.

Ο Τουρισμός και ο Πολιτισμός  ακόμα και η Γαστρονομία είναι πλέον έννοιες ταυτόσημες. Άλλωστε η περιήγηση, η ξενάγηση ακόμα και η γευσιγνωσία αλλά και η οινογνωσία που είναι στοιχεία του Πολιτισμού, αποτελούν, ταυτόχρονα, τα βασικά συστατικά  κάθε τουριστικού προϊόντος. Όσο, μάλιστα, διατηρούν την αυθεντικότητά τους και δεν υφίστανται αλλοιώσεις και εξωγενείς επηρεασμούς, μπορεί να εξελιχθούν στα δυνατά σημεία κάθε προορισμού.

(*) Ο κ.Νότης Μαρτάκης είναι Πρόεδρος της mtc group consulting.

Το μαρμάρινο άγαλμα της ημίγυμνης Αφροδίτης, EAM


Το μαρμάρινο άγαλμα της ημίγυμνης Αφροδίτης, με τη θεά αγέρωχη μέσα στην ωραιότητά της και το ιμάτιό της τυλιγμένο στους γλουτούς. Πλάι στον δεξιό της μηρό το μικρό μαρμάρινο άγαλμα ενός κοιμώμενου Έρωτα και στα πόδια της ριγμένο ένα πορφυρό ύφασμα. Ένα κόκκινο σημάδι στο χάλκινο χρώμα της αίθουσας και το λευκό της μαρμάρινης θεάς, συμπυκνώνουν σε μια εικόνα το μεγαλείο της ομορφιάς. Μ' αυτή την εικόνα ως καλωσόρισμα, ο επισκέπτης του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου ξεκινάει το εντυπωσιακό ταξίδι στις «Αμέτρητες Όψεις του Ωραίου», της νέας περιοδικής έκθεσης με την οποία ολοκληρώνεται η τριετής αφιερωματική διαδρομή για να τιμηθούν τα 150 χρόνια από τη θεμελίωση του μουσείου. Με τα αυριανά της εγκαίνια (7 μ.μ.) από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, παρουσία της υπουργού Πολιτισμού Λυδίας Κονιόρδου, και το άνοιγμά της για το κοινό από το Σάββατο, ξεκινάει μια γοητευτική διαδρομή στην αναζήτηση και την αποτύπωση της Ωραιότητας, ως αναπόσπαστου μέρους, αισθητικού και διανοητικού, της ιδιοσυστασίας του ανθρώπου.

Κι αν η θεά Αφροδίτη υποδέχεται τον επισκέπτη θυμίζοντας ότι το ερωτικό στοιχείο ήταν διάχυτο στην αρχαιότητα, τα 340 εκθέματα, όλα τους από τις συλλογές του μουσείου, που χρονολογούνται από τη νεολιθική περίοδο μέχρι την ύστερη αρχαιότητα, σε συνδυασμό με σύγχρονα ψηφιακά μέσα, «αποκαλύπτουν σταδιακά το ωραίο ως μια διαρκώς εξελισσόμενη πραγματικότητα, ως καλλιτεχνική έκφραση, ερωτική έμπνευση, θέση και αντίθεση, και ακόμα ως διανοητικό αγώνα, ατομικό ή συλλογικό, προς την ελευθερία και την αυτογνωσία» όπως έλεγε χθες η Μαρία Λαγογιάννη, διευθύντρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, στη δημοσιογραφική ξενάγηση. «Τολμηρό και δύσκολο εγχείρημα» χαρακτήρισε την έκθεση η γ.γ. του υπουργείου Πολιτισμού, σύμφωνα με την οποία «γίνεται ακόμα δυσκολότερο διότι τα αντικείμενα που κατέχει και εκθέτει το ΕΑΜ εν πολλοίς όρισαν αυτό που θεωρούμε ‘ωραίο’ διεθνώς, εντός ή εκτός εισαγωγικών, από την αρχαιότητα ώς τις μέρες μας».
Εξίσου εντυπωσιακές με την Αφροδίτη είναι οι εικόνες που συνθέτουν το μουσειολογικό αφήγημα έτσι όπως ξεδιπλώνεται στα τέσσερα μέρη που αναδεικνύουν τη διαχρονική προσπάθεια του ανθρώπου να αναζητήσει το ωραίο και να το εντάξει στην καθημερινότητά του. Γοητευτικά τα μικρά αφηγήματα που κρύβονται πίσω από τα σκεύη καλλωπισμού που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίες κυρίες, τις εικονογραφήσεις πάνω στα πήλινα, αλαβάστρινα ή από στατίτη αντικείμενα καθημερινής χρήσης που παρουσιάζονται στην εισαγωγική ενότητα «Αιώνια αισθητική».

Οι τάσεις της μόδας, οι πομάδες και τα καλλυντικά των κυριών, οι τύποι γυναικών αλλά και τα πρότυπα ομορφιάς που αποτυπώνονται στα έργα τέχνης κάθε περιόδου, από τα λιτά κυκλαδίτικα ειδώλια, τα περίτεχνα μυκηναϊκά κοσμήματα, ξεδιπλώνουν όλη τη γοητεία της αναζήτησης της ωραιότητας και της θελκτικότητας, στο δεύτερο μέρος της έκθεσης «Το ωραίο και το επιθυμητό». Μέσα από το άγαλμα της Αφροδίτης στην υποδοχή αλλά και το αγαλμάτιο της θεάς που κρατά το μήλο επιχειρείται η προσέγγιση στις αισθητικές προτιμήσεις των αρχαίων με βάση τους μύθους και τα αρχαιολογικά ευρήματα. Αποκαλύπτονται όμως και τα μυστικά ομορφιάς της αρχαιότητας.

Το σημερινό μέικαπ, για παράδειγμα, οι αρχαίες κυρίες το έφτιαχναν από λευκό μόλυβδο ή κιμωλία. Για τις μάσκες ομορφιάς κατέφευγαν στην κροκοδειλέα (περιττώματα κροκόδειλου), ενώ για να αντιμετωπίσουν την ακμή αναμείγνυαν κρεμμύδι με λίπος κοτόπουλου. Όσο για την πιο αποτελεσματική αντιρυτιδική της εποχής, βρισκόταν στο μείγμα από λίπος γαϊδάρου και γάλα γαϊδούρας. Και ποστίς χρησιμοποιούσαν, όπως αποκαλύπτει γλυπτό πορτραίτο γυναίκας, ενώ τα αρώματά τους τα αντλούσαν από τα λουλούδια. Το ίρινο (άρωμα από κρίνο) πρέπει να ήταν must της εποχής. Όμως το άρωμα τριαντάφυλλου ήταν απαραίτητο για κάθε καθώς πρέπει κυρία της αρχαιότητας. Για τη σημερινή απόδοσή του η εταιρεία «Κορές», ανατρέχοντας σε συγγράμματα και πηγές της εποχής, κατέφυγε στην κύπερη, μια ρίζα στην Αμοργό, και έλαια αγριελιάς, και κατασκεύασε «Το Άρωμα του Ρόδου» (έπονται δύο ακόμα) που έχει τη δική του θέση στην ίδια ενότητα της έκθεσης και ίσως το βρούμε στο πωλητήριο του ΕΑΜ, σίγουρα θα το βρούμε στην αγορά σε περιορισμένη ποσότητα. Οι δύο φιάλες του ξεχωρίζουν με το κόκκινο χρώμα τους κάτω από την ψηφιακή αποτύπωση της πινακίδας Γραμμικής Β γραφής από την Πύλο που αναγράφει «α-ρο-για», δηλαδή «καλής ποιότητας». "Μόλις αναδυθούν τα τρία αρώματα, που έχουν δημιουργηθεί ειδικά για την έκθεση, θα αναδυθεί και η Αφροδίτη, που κοιμάται στις αποθήκες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου”, αποκάλυψε η διευθύντρια του ΕΑΜ, δρ Μαρία Λαγογιάννη.
Στο τρίτο μέρος, «Προβάλλοντας το σώμα», αναδεικνύονται οι νηματοδοτήσεις του Ωραίου έτσι όπως αποδόθηκαν κατά εποχές στη γλυπτική, από τα λιτά κυκλαδικά ειδώλια, τα μικρά μυκηναϊκά συμπλέγματα, τους αυστηρούς Κούρους των αρχαϊκών χρόνων ή την εύπλαστη ομορφιά των αγαλμάτων της κλασικής αρχαιότητας μέχρι τα γεμάτα πάθος και ένταση αγάλματα της ύστερης ελληνιστικής περιόδου. Το στοχαστικό πορτραίτο από χαλκό ώριμου άνδρα από τη Δήλο των αρχών του 1ου π.Χ αιώνα, φιλοτεχνημένο είκοσι χρόνια πριν την καταστροφή του ιερού νησιού από τον Μιθριδάτη, που κυριαρχεί στην τελευταία αίθουσα, σηματοδοτεί τον επίλογο της έκθεσης με την «Ατέρμονη αναζήτηση» για τη σημασία του ωραίου και την αξία του για τον άνθρωπο.
«Η αναζήτηση του ωραίου, ακόμα και αν δεν καταλήγει σε μια απόλυτη αλήθεια, μας οδηγεί στην αναγνώριση του εαυτού μας» έλεγε η κ. Λαγογιάννη.
Μια ακόμα ωραία είδηση ήρθε στη διάρκεια της δημοσιογραφικής ξενάγησης, από την πρόεδρο του Δ.Σ. του ΤΑΠ Αθηνά Χατζηπέτρου, η οποία μας πληροφόρησε ότι έχει ξεκινήσει από το Ολυμπιείο η πιλοτική λειτουργία του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και η κανονική θα ξεκινήσει στις αρχές Ιουνίου σταδιακά από την αρχαία Μεσσήνη, το μουσείο Ηρακλείου και την Κνωσσό στη συνέχεια και τέλος την Ακρόπολη.

Δελφικά Παραγγέλματα

Κοσμάς Κέφαλος
Ο περίπατος στη φύση μπορεί να τονώσει τον οργανισμό, να συμβάλει στην ανάκτηση της χαμένης ενέργειας, να διώξει το στρες. Ο περιπατητής αποκτά αίσθηση ελευθερίας, γαλήνης, προσωπικής αυτονομίας, ευεξίας. Ειδικά στην ορειβασία, δοκιμάζει κάποιες φορές τις δυνάμεις του, τα όριά του.
Παρατηρώντας γύρω του και μελετώντας κάποιο οδηγό ο περιπατητής συγκεντρώνει πληροφορίες για την χλωρίδα, τα μνημεία και τις ιστορικές τοποθεσίες. Στην Ικαρία μπορεί να κάνει κάτι ακόμα: να μελετήσει τις προτροπές των επτά σοφών!
Όλοι έχουμε ακούσει το «γνώθι σαυτόν», χωρίς, οι περισσότεροι, να γνωρίζουμε ότι είναι ένα από 147 δελφικά παραγγέλματα.
Οι λιτές αποφθεγματικές εκφράσεις αποδίδονται στους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας (Θαλή τον Μιλήσιο, Πιττακό τον Μυτιληναίο, Βίαντα τον Πρηνέα, Σόλωνα τον Αθηναίο, Κλεόβουλο τον Ρόδιο, Περίανδρο τον Κορίνθιο και Χίλωνα τον Λακεδαιμόνιο). Χαραγμένες στον ναό του Απόλλωνα, στο Μαντείο των Δελφών, έχουν συμβουλευτικό - προτρεπτικό χαρακτήρα. Χωρίς να ορίζεται η έννοια της παράβασης, της αμαρτίας, άρα και της τιμωρίας, δημιουργείται πλήρης ηθική διδασκαλία.
Η Εταιρεία Ικαριακών Μελετών είχε την ιδέα να χαραχθούν τα δελφικά παραγγέλματα σε 147 μαρμάρινες πλάκες και να τοποθετηθούν στο κεντρικό μονοπάτι του νησιού από το Δράκανο (ανατολικό άκρο) προς τον Κάβο Πάπα (δυτικό άκρο), συνολικού μήκους 70 χλμ.
Σπουδαίο έργο, το οποίο υλοποιούν, από 2013, εθελοντές. «Δώσαμε στον πρόεδρο Χριστόδουλο Ξενάκη τα Δελφικά Παραγγέλματα και εκείνος μας έδωσε το παράγγελμα να τα τοποθετήσουμε», αναφέρει με χιούμορ το μέλος της Εταιρείας Ικαριακών Μελετών Μάκης Φουντούλης. Μικρή παρένθεση: αν το όνομα του προέδρου σάς θυμίζει κάτι, έχετε δίκιο! Πρόκειται για τον ηλικίας 81 ετών νευρολόγο -ψυχίατρο, ο οποίος εμπνεύστηκε και πρωτοστάτησε πέρσι στην οργάνωση της ιστιοπλοϊκής εβδομάδας βετεράνων Ikaria Senior Regatta και θα την επαναλάβει και φέτος!
Ο Χρ. Ξενάκης πιστεύει ότι η τοποθέτηση των πλακών, σε συνδυασμό με την έκδοση
Βιβλίου, στο οποίο θα αναλύονται τα δελφικά παραγγέλματα και θα δίνονται πληροφορίες στον περιπατητή, θα συμβάλει στην τουριστική, πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη του νησιού.
«Η ορειβασία - πεζοπορία στην Ικαρία μαζί με τη φύση και τα μνημεία αποκτά παράλληλα και μια φιλοσοφική διάθεση, αποκτά μια θεματική διαδρομή» αναφέρει ένας από τους πρωτεργάτες της υλοποίησης της ιδέας, ο καθηγητής Ηλίας Γιαννίρης και συνεχίζει: «Το μονοπάτι ακολουθεί τον μεγάλο φραγμό, έναν τοίχο από ξερολιθιά που διατρέχει την κορυφογραμμή της Ικαρίας. Ένα ακόμη παράξενο μνημείο των προγόνων μας».

Ιστορία, μυθοπλασία, απόσπασμα

Απ’ τη μια υπάρχει ένα τεράστιο, χαώδες παρελθόν, και από την άλλη οι μικρούτσικες αναπαραστάσεις του, οι μόνες με τις οποίες μπορούμε να αντιληφθούμε κάτι από αυτό. Από τη στιγμή λοιπόν που αποφασίζουμε να δημιουργήσουμε μια σφήνα ανάμεσα στο εξιστορούμενο αντικείμενο και στο ιστορούν υποκείμενο, πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα με ποιους τρόπους, με ποια εργαλεία, με ποιες συνήθειες, με ποια τέχνη οι λέξεις αγκαλιάζουν και ενδύουν αυτό το φευγαλέο παρελθόν. Πώς το μετατρέπουν σε φθεγγόμενο παρελθόν; Αυτό είναι το πρόβλημά μας. Αυτό που σήμερα αναγνωρίζουμε ως Ιστορία, έχει χαρακτηριστικά συγκεκριμένα: Έχει τη μορφή γραπτού κειμένου και όχι προφορικών ιστοριών· γράφεται σε πεζό και όχι σε έμμετρο λόγο· ο χρόνος της είναι γραμμικός και όχι κυκλικός· ο στόχος της είναι αυτό που μοιάζει πραγματικό και όχι ο μύθος· χρησιμοποιεί υποσημειώσεις και παραπέμπει στις πηγές που χρησιμοποιεί· ακολουθεί τους κανόνες και τη μεθοδολογία της έρευνας, δηλαδή εμπειρική επαλήθευση, συλλογισμοί, επαγωγή - απαγωγή κ.ο.κ. Αυτό τον τρόπο μαθαίνουν οι επίδοξοι ιστορικοί. Αλλά δεν τελειώσαμε εδώ....
Ιστορία και μυθοπλασία βλέπε εδώ.

Lord Byron and Einstein

Δεν συναντήθηκαν ποτέ πραγματικά, αφού ο λόρδος Βύρων γεννήθηκε το 1788 και πέθανε το 1824, ενώ ο Αϊνστάιν γεννήθηκε το 1879 και πέθανε το 1955. Η ημέρα θανάτου και των δύο ήταν σχεδόν ίδια, 18 Απριλίου για τον κορυφαίο επιστήμονα του 20ού αιώνα, 19 Απριλίου για τον κορυφαίο των φιλελλήνων. Ωστόσο, ο εορτασμός της Ημέρας Φιλελληνισμού και Διεθνούς Αλληλεγγύης (19 Απριλίου), που συμπίπτει με την ημέρα θανάτου του Μπάιρον, έδωσε τη δυνατότητα να συναντηθούν οι ιδέες και τα οράματά τους για την κοινωνία και τον κόσμο.

Μιλώντας για τις ιδέες του Μπάιρον και του Αϊνστάιν, αυτές είχαν υπόβαθρο το τρίπτυχο ελευθερία - ισότητα - αδελφότητα της Γαλλικής Επανάστασης. Ο Μπάιρον, παρότι Βρετανός, εμπνεύστηκε από τα χρόνια της εφηβείας του από αυτές τις ιδέες. Το ίδιο και ο Αϊνστάιν. Υπήρξαν και οι δύο υπέρμαχοι της κοινωνικής δικαιοσύνης, ο πρώτος τασσόμενος υπέρ των εξεγερμένων κλωστοϋφαντουργών του Νότιγχαμ (1812), ο δεύτερος υπέρ του σοσιαλισμού, με άρθρο του στο αμερικανικό περιοδικό “Monthly Review” (1949). Αυτοεξορίστηκαν και οι δύο για τις ιδέες και τη δράση τους, με τον Μπάιρον να αναζητεί πεδία επαναστατικής δράσης στην Ευρώπη από το 1816 έως 1824 και τον Αϊνστάιν να ζητά πολιτικό άσυλο στην Αμερική μετά την άνοδο του Χίτλερ.

Αντιρατσιστής ο Μπάιρον, είχε καταγγείλει στην Βουλή των Λόρδων (1812) τις διακρίσεις εις βάρος των καθολικών, που το βρετανικό κατεστημένο δεν επέτρεπε την είσοδό τους στα περίφημα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ. Αντιρατσιστής και ο Αϊνστάιν, που βρέθηκε αντιμέτωπος με την ιδεολογία και την πρακτική του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία.

Άγνωστες πτυχές των δράσεων του Μπάιρον, εκείνες υπέρ της προστασίας προσφύγων και απελευθέρωσης αιχμαλώτων, Ελλήνων και Τούρκων, του πολέμου της ελληνικής ανεξαρτησίας, που συνοδεύτηκαν με μηνύματα κατά της σκληρότητας του πολέμου. Έγραφε στον διοικητή της Πάτρας Γιουσούφ πασά: «Θα παρακαλέσω την Υψηλότητά Σας να μεταχειριστεί με ανθρωπισμό κάθε Έλληνα που θα πέσει στα χέρια των μουσουλμάνων, και το ίδιο έχω ζητήσει από τους Έλληνες για τους μουσουλμάνους, αφού η φρίκη του πολέμου είναι αρκετή από μόνη της, χωρίς να προστεθεί η εν ψυχρώ σκληρότητα από τη μία ή την άλλη πλευρά» (23 Ιανουαρίου 1824).

Αγίου Κωνσταντίνου

Του Αγγελου Μανταδάκη*
Ημέρες που είναι, υποκύπτω πάντα στον πειρασμό να βολτάρω στην παλιά μου ενορία, τον Άγιο Κωνσταντίνο Ομονοίας. Εκεί, στη μικρή πλατεία μπροστά στην εκκλησία, κάναμε σχεδόν κάθε χρόνο την Ανάσταση. Συναντιόμαστε με άλλες οικογένειες της γειτονιάς, κάναμε την πρώτη ανταλλαγή Αγίου Φωτός και δίναμε τις πρώτες ευχές. «Χριστός Ανέστη». «Αληθώς ο Κύριος». Ύστερα από λίγο ο κόσμος μπροστά στην εκκλησία, αφού είχε βομβαρδιστεί η περιοχή από βεγγαλικά, άρχιζε να κινείται προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Στα περισσότερα σπίτια περίμενε η νόστιμη αθηναϊκή μαγειρίτσα.
Σιγά - σιγά, με το πέρασμα των χρόνων, οι συναντήσεις μας στην πλατεία του Αγίων Κωνσταντίνου με τις άλλες οικογένειες της γειτονιάς γίνονταν όλο και πιο αραιές. Πλέον κάναμε Ανάσταση με τους πολυάριθμους αλλοδαπούς και πρόσφυγες που έρχονταν στην Ελλάδα και κατέφευγαν, όπως είναι φυσικό, στις πιο υποβαθμισμένες συνοικίες.

Τα τείχη των Αθηνών

Τα τείχη των Αθηνών

Η αρχαιότερη γνωστή οχύρωση της Αθήνας ανάγεται στους ώριμους προϊστορικούς χρόνους. Πρόκειται για το «Κυκλώπειον τείχος» και το «Πελαργικόν», που περιέβαλλαν τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως κατά την Υστεροελλαδική ΙΙΙΒ Εποχή (τέλη 2ης χιλιετίας π.Χ.). Η ανέγερσή τους συνδέεται με τον λεγόμενο «συνοικισμό», την συνένωση δηλαδή προηγουμένως ανεξάρτητων περιοχών της Αττικής υπό την εξουσία ενός άρχοντος, πιθανώς του Θησέως.
Κομβικό σημείο για την περαιτέρω ανάπτυξη και διεύρυνση των τειχών της πόλης στάθηκε η ολοκλήρωση της ενοποίησης των αθηναϊκών δήμων και η παγίωση της αθηναϊκής δύναμης στο ελληνικό πολιτικό-οικονομικό γίγνεσθαι έως τις αρχές του 6ου αι. π.Χ., που οδήγησαν στον πολλαπλασιασμό του μεγέθους της και ακολούθως στην επέκταση των ορίων της μέσω της εφαρμογής νέων οικοδομικών προγραμμάτων κατ’ αρχάς από τον Σόλωνα και εν συνεχεία από τον Πεισίστρατο και τους διαδόχους του (Πεισιστρατίδες). Σύμφωνα με την μαρτυρία του Θουκυδίδου, η νέα, μεγαλύτερη πόλη των Αθηνών περιτριγυρίσθηκε από τείχος. Ωστόσο, κανένα ίχνος της αρχαϊκής περιμετρικής οχύρωσης δεν έχει αποκαλυφθεί μέχρι σήμερα και είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να προσδιορίσουμε την ακριβή θέση του και την διαδρομή που ακολουθούσε. Παρ’ όλ’ αυτά, η ύπαρξή του θεωρείται σχεδόν βέβαιη. Η απουσία υλικών καταλοίπων δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, αφού γνωρίζουμε ότι το εν λόγω τείχος καταστράφηκε από τους Πέρσες, ενώ τα ελάχιστα διασωθέντα τμήματά του κατεδαφίσθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση ενός ευρύτερου περιβόλου μετά την αποχώρηση των Περσών. Άλλωστε, θα ήταν παράλογο να υποθέσει κανείς ότι οι Αθηναίοι, ενώ φρόντισαν για την τείχιση της Ελευσίνος και άλλων περιοχών κατά τον 6ο αι. π.Χ., θα άφηναν ατείχιστη την πρωτεύουσα του κράτους τους.

Εμπειρη στον τουρισμό, νεαρή, αναζητεί εργασία παρτ τάιμ σε ρεσεψιόν ξενοδοχείου ή μπαρ, 3 φορές την εβδομάδα. Πληροφορίες: τηλ.6955817829 από τον κ.Χρήστος

Εμπειρη στον τουρισμό, νεαρή, αναζητεί εργασία παρτ τάιμ σε ρεσεψιόν ξενοδοχείου ή μπαρ, 3 φορές την εβδομάδα. Πληροφορίες: τηλ.6955817829 από τον κ.Χρήστος
Experienced in tourism, young, looking for part time work at a hotel reception or bar, 3 times a week. Information: Tel. 6955817829 by Mr. Christos

Πάνω στην οδό Φαλήρου, μια ανάσα από τον σταθμό μετρό Συγγρού - Φιξ και πίσω από ένα καταπράσινο μικρό πάρκο, Φαλήρου 57, Κουκάκι

Πάνω στην οδό Φαλήρου, μια ανάσα από τον σταθμό μετρό Συγγρού - Φιξ και πίσω από ένα καταπράσινο μικρό πάρκο, βρίσκεται το συνεταιριστικό καφενείο «Το Συγγρουόμενο». Όνομα και πράγμα, καθώς πρόκειται για μια κοοπερατίβα που συγκρούεται με λογικές και σχέσεις εκμετάλλευσης «λειτουργώντας από κοινού, χωρίς υπαλλήλους και αφεντικά».
Προσφέρει προϊόντα από την ελληνική περιφέρεια και από συνεταιρισμούς σε πολύ προσιτές τιμές, όπως: ρακή από μικρούς παραγωγούς στην Κρήτη, τσίπουρο από τα Λεχώνια Πηλίου, κρασιά από τον Αγχίαλο Βόλου και την Ορεινή Κορινθία, τυριά από τη Μυτιλήνη και τον αγροτικό συνεταιρισμό Μανταμάδου, χειροποίητα κρεατοπαρασκευάσματα από τον Βόλο, γλυκίσματα από την Πορταριά. Για άλλες ώρες και διαθέσεις προσφέρει καφέ και τσάι σε έναν ζεστό και φιλικό χώρο με καλή διάθεσή, όπως θα αντιληφθείτε από την πρώτη στιγμή.
Πού θα το βρείτε: Φαλήρου 57, Κουκάκι
Τηλέφωνο: 2109227270

Archimedes Museum in Ancient Olympia

The Archimedes Museum in Ancient Olympia, dedicated to Archimedes of Syracuse and his works, is included in the Top 10 of “Europe’s Best Kept Secret Museums”,  recently released by FlightNetwork, a leading travel guide in Canada.
Archimedes was a physicist, engineer, inventor and astronomer. The museum hosts copies of some of his inventions, which have been reconstructed in full detail, including audiovisual material, photographs, book references and many interactive exhibits.
The Greek museum ranked second after the War Museum Overloon in the Netherlands, which topped the list. The Casa-Museu Medeiros e Almeida in Lisbon, Portugal, ranked third, followed by the Whitby Museum in North Yorkshire, UK, in fourth place and the Matterhorn Museum-Zermatlantis in Zermatt, Switzerland, in fifth.
The Top 10 also includes museums in Norway, Lithuania, Russia and Sweden, as well as the Cretan Open-Air Museum on Crete in 10th place.
The Archimedes Museum was founded by Kostas Kotsanas, also founder of the Ancient Greek Technology – Kostas Kotsanas Museums in Athens and Katakolo in Ilia.
“The three museums constitute a panorama of the unique technology miracles of antiquity,” an announcement said.
For more information visit the website https://archimedesmuseum.gr.

Πάμε Γυψέλη, Κυψέλη

Ο πρώτος χρονολογικά και σημαντικότερος, μαζί με τον Δημήτριο Καμπούρογλου, ιστορικός της Αθήνας Διονύσιος Σουρμελής, αμέσως μετά την εθνική ανεξαρτησία, έγραψε στην καθαρεύουσα και δημοσίευσε το 1834 την "Ιστορία των Αθηνών κατά τον υπέρ ελευθερίας αγώνα". Ως Αθηναίος και αγωνιστής του 1821 έχει προσωπική γνώση όχι μόνο των γεγονότων που περιγράφει αλλά και της τοπογραφίας του λεκανοπεδίου και ειδικότερα της νέας πρωτεύουσας του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Ανάμεσα στα άλλα, περιγράφει με λεπτομέρειες όχι μόνο την Αθήνα αλλά και τα γύρω χωριά. Επιμένει δε στην προέλευση της ονομασίας τους.

Ειδικότερα, αναφερόμενος στην ονομασία της σημερινής "Κυψέλης", που τότε φυσικά ήταν ένα χωριουδάκι, γράφει: "η Γυψέλη… σημαίνουσα γυποφωλεάν εξ ης η Κυψέλη· εκλήθη δε το χωρίον τούτο Γυψέλη από τους εμφωλεύοντας εις τον χώρον αυτόν γύπας". Και παρακάτω, αναφερόμενος στα Τουρκοβούνια, προσθέτει: "Το βουνόν τούτο καλείται εις τα τουρκικά ταπία και χοτζέτια αετοφωλεά, ταυτόν τη Γυψέλη".
Απόστολος Κοκόλιας  δικηγόρος - συγγραφέας - Εφημ. Αυγή

Tεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου, Τεχνολογικό - Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου, Μουσείου Μεταλλείας - Μεταλλουργίας,

 Tεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου Του Γιώργου Ν. Δερμάτη*

Κατά την περίοδο 1990-1994 της πρόδρομης κρίσης με τη βιομηχανική κατάρρευση του Λαυρίου και της ταυτόχρονης αφετηρίας υπέρβασής της, η πάλαι ποτέ κραταιά Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου είχε εκπνεύσει. Η απόλυτη σιγή του χώρου, ευτυχώς γρήγορα, έδωσε τη θέση της στις διακλαδώσεις, με τη μετεξέλιξή της στο Τεχνολογικό - Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου, που ήρθε να σηματοδοτήσει τη συνάντηση της ιστορικής μνήμης με τον σύγχρονο πολιτισμό και τις τεχνολογικές καινοτομίες.

Η ευόδωση αυτού του εγχειρήματος έγινε με την επιστημονική και οργανωτική πρωτοπορία του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, κυρίως της Σχολής των Μεταλλειολόγων -που είχε και την έμπνευση του έργου- με τις αποκαταστάσεις των εδαφών και των αρχιτεκτόνων με τις αποκαταστάσεις των κτηρίων, παράγοντας νέα έργα και νέα γνώση διεθνούς ενδιαφέροντος. Σταθερός σύμμαχος ήταν η λαυρεωτική κοινωνία και η πολιτική ηγεσία της, που ήρθη στο ύψος των περιστάσεων, με τον Δήμο Λαυρεωτικής τότε στην πρώτη γραμμή.

Ανάλατος

Αγγελου Μανταδάκη.

Βαδίζοντας προς την παραλία της Αθήνας, περνάμε μέσα από τις γειτονιές που αποτελούν τον σημερινό Νέο Κόσμο και τις διασχίζει το σύγχρονο τραμ. Κάποια στάση του ονομάζεται «Μάχη Αναλάτου». Ο «Ανάλατος» είναι μια περιοχή στα όρια του Νέου Κόσμου με τον Δήμο της Νέας Σμύρνης στο ύψος περίπου του Αγίου Σώστη στη λεωφόρο Συγγρού.
Ο μύθος λέει πως πήρε το όνομά της από ένα πηγάδι, το μοναδικό της περιοχής που είχε γλυκό νερό. Με δεδομένη τη θέση του πηγαδιού κοντά στην παραλία θεωρήθηκε περίεργο που το νερό του δεν ήταν γλυφό. Έτσι με τα χρόνια η μοναδικότητα αυτή καθιέρωσε και το όνομα ανάλατος.

Μετς

Του Άγγελου Μανταδάκη*

Όταν κάποτε ο αείμνηστος Άγγελος Ελεφάντης ήθελε να πειράξει κάποιους φίλους του, που τους συναντούσε στην αγαπημένη του γειτονιά, το Μετς, τους ζητούσε... διαβατήριο.

Όποιος ή όποια περνούσε τα σύνορα του Μετς προερχόμενος από άλλη γειτονιά ή προάστιο όφειλε να έχει μαζί του τη σχετική... άδεια. “Το Μετς δεν είναι ό,τι κι ό,τι” έλεγε και ξαναέλεγε ο Άγγελος Ελεφάντης και το πρόσωπό του φωτιζόταν.

Αφήσαμε τον περίπατό μας στη συνοικία αυτή έπειτα από αρκετές άλλες όχι για λόγους υποβάθμισης, μάλλον το αντίθετο. Η ονομασία της περιοχής οφείλεται στην πρώτη μπιραρία που άνοιξε στα 1870, στην έρημη από σπίτια τότε πλαγιά του Αρδηττού, ένας Βαυαρός και την ονόμασε Μετς. Η εν λόγω μπιραρία αργότερα μετατράπηκε σε καφέ αμάν με βιολιά, σαντούρια, κιθάρες και βιολοντσέλα. Παράλληλα, άρχισαν να φυτρώνουν στην περιοχή κέντρα διασκέδασης και θέατρα που συγκέντρωναν οικογένειες από όλες τις γειτονιές της πρωτεύουσας. Οι ολίγον παντρεμένοι και οι ελεύθεροι και ελεύθερες εκείνης της εποχής βρίσκουν χώρο διασκέδασης στη συνοικία που γι’ αυτό τον λόγο ονομάστηκε αργότερα «Παντρεμενάδικα».

Τα βουνά του κόσμου

Του Γιάννη Σχίζα

Στη Γαλλία, οι τουρίστες ξεπέρασαν τον παραδοσιακό αριθμό των 89 εκατομμυρίων και οδεύουν προς το νούμερο των 100 εκατομμυρίων - όπως αναγγέλλει η κυβέρνηση για το έτος 2020...Ο αριθμός είναι συγκλονιστικός εάν συγκριθεί με δεδομένα παρελθουσών εποχών και ιδιαίτερα με αυτό της δεκαετίας του '80, όταν το σύνολο των ξένων επισκεπτών προς τη Μεσόγειο μόλις έφτανε τον αριθμό των 100 εκατομμυρίων...

Ο παλιός τουρισμός εμπεριείχε ικανή δόση περιηγητισμού και μεγάλο αριθμό ανθρώπων της περιπέτειας. Τώρα φαίνεται πως τα ποσοστά αυτά έχουν τροποποιηθεί, οι «συνετοί οικογενειάρχες» παίζουν τον ρόλο τους αλλά και οι οπαδοί του «εξτρέμ τουρισμού» δεν απουσιάζουν από τη γοητευτική επίδειξη προσόντων. Το πνεύμα αυτό της συναρπαστικής συνάντησης με τον κίνδυνο θα εκφράσει -προκειμένου για τα επικίνδυνα ορεινά σπορ- ο Denis Bertrand, ο οποίος και θα σκιαγραφήσει τον Βert Lenar*, μια «αδελφή ψυχή» της ορειβασίας: «Ονειρεύεται επικίνδυνα σχέδια. Το πρόβλημα είναι ότι έξι μήνες αργότερα τα πραγματοποιεί... Πετάει με ελικόπτερο. Πηδάει με αλεξίπτωτο. Παίρνει θέση και κατεβαίνει με snowboard. Ξανακατεβαίνει στον αέρα. Κάθε εργαλείο είναι ένα άγνωστο, αλλά ελκυστικό αντικείμενο... Τα εξαρτήματά του ανήκουν στην τελευταία υψηλή τεχνολογία. Το βουνό δεν είναι παρά μια πρόφαση για περιπέτεια».

Πετράλωνα.

Άγγελος Μανταδάκης
Είναι η μοναδική περιοχή του Δήμου Αθηναίων που τον Φεβρουάριο του 1925 η Βουλή των Ελλήνων απαγόρευσε διά νόμου την κυκλοφορία κατσικιών στους δρόμους της. Πριν από αυτό, τα κατσίκια κυκλοφορούσαν ελεύθερα και ανενόχλητα σε όλη τη συνοικία καταστρέφοντας τα πάντα, ακόμη και τις αποθήκες αλατιού του κρατικού μονοπωλίου. Για να εφαρμοστεί ο νόμος που ψηφίστηκε, ο πρώτος στην Ιστορία ίσως σε ολόκληρη την Ευρώπη, έπρεπε να πειστούν τα… κατσίκια, δηλαδή οι ιδιοκτήτες τους, ότι ο νόμος του κράτους πρέπει να εφαρμόζεται. Έτσι η γειτονιά «αποκατσικοποιήθηκε» και πήρε τη σημερινή της ονομασία Πετράλωνα, λόγω της ύπαρξης αλωνιών όπου οι Αθηναίοι επεξεργάζονταν τα σιτηρά.